Τετάρτη 4 Μαΐου 2022

ΑΡΧΑΙΑ Α ΛΥΚΕΙΟΥ ΣΥΝΤΑΞΗ FOR STAR

Ξενοφώντος Ελληνικά «Βιβλίο 2. Κεφαλαίο 2. §1-4» [Συντακτική ανάλυση]

LATISTOR


[1] Ἐπεὶ δὲ τὰ ἐν τῇ Λαμψάκῳ κατεστήσατο,
Δευτερεύουσα χρονική πρόταση
κατεστήσατο: Ρήμα. Λύσανδρος: Εννοείται ως υποκείμενο του ρήματος. τὰ ἐν τῇ Λαμψάκῳ: Αντικείμενο ρήματος δυνάμει του άρθρου. (Εναλλακτικά: τα πράγματα: Εννοείται ως αντικείμενο του ρήματος. ἐν τῇ Λαμψάκῳ: Εμπρόθετος προσδιορισμός της στάσης σε τόπο.)

ἔπλει ἐπὶ τὸ Βυζάντιον καὶ Καλχηδόνα.
Κύρια πρόταση
ἔπλει: Ρήμα. Λύσανδρος: Εννοείται ως υποκείμενο του ρήματος. ἐπὶ τὸ Βυζάντιον καὶ (ἐπὶ) Καλχηδόνα: Εμπρόθετοι προσδιορισμοί της εχθρικής κατεύθυνσης σε τόπο.

Oἱ δ’ αὐτὸν ὑπεδέχοντο, τοὺς τῶν Ἀθηναίων φρουροὺς ὑποσπόνδους ἀφέντες·
Κύρια πρόταση
ὑπεδέχοντο: Ρήμα. Oἱ δέ: Υποκείμενο ρήματος. αὐτὸν: Αντικείμενο ρήματος. ἀφέντες: Χρονική μετοχή, συνημμένη στο υποκείμενο του ρήματος, που δηλώνει το προτερόχρονο. τούς φρουρούς: Αντικείμενο μετοχής. τοὺς τῶν Ἀθηναίων: Επιθετικός προσδιορισμός δυνάμει του άρθρου. τῶν Ἀθηναίων: Γενική κτητική. ὑποσπόνδους: Επιρρηματικό κατηγορούμενο του τρόπου στο φρουρούς.

οἱ δὲ προδόντες Ἀλκιβιάδῃ τὸ Βυζάντιον τότε μὲν ἔφυγον εἰς τὸν Πόντον, ὕστερον δ’ εἰς Ἀθήνας
ἔφυγον: Ρήμα. οἱ προδόντες: Επιθετική μετοχή ως υποκείμενο του ρήματος (ως υποκείμενο της μετοχής λειτουργεί το άρθρο της). τὸ Βυζάντιον: Άμεσο αντικείμενο της μετοχής. Ἀλκιβιάδῃ: Έμμεσο αντικείμενο της μετοχής. τότε: Επιρρηματικός προσδιορισμός του χρόνου στο ρήμα. εἰς τὸν Πόντον: Εμπρόθετος προσδιορισμός της κίνησης σε τόπο. ὕστερον: Επιρρηματικός προσδιορισμός του χρόνου στο ρήμα. εἰς Ἀθήνας: Εμπρόθετος προσδιορισμός της κίνησης σε τόπο.

καὶ ἐγένοντο Ἀθηναῖοι.
Κύρια πρόταση
ἐγένοντο: Ρήμα. οἱ προδόντες: Εννοείται ως υποκείμενο του ρήματος. Ἀθηναῖοι: Κατηγορούμενο του υποκειμένου.

[2] Λύσανδρος δὲ τούς τε φρουροὺς τῶν Ἀθηναίων ἀπέπεμπεν εἰς τὰς Ἀθήνας, διδούς ἐκεῖσε μόνον πλέουσιν ἀσφάλειαν, ἄλλοθι δ’ οὔ, εἰδὼς
Κύρια πρόταση
ἀπέπεμπεν: Ρήμα. Λύσανδρος: Υποκείμενο ρήματος. τούς φρουρούς: Αντικείμενο ρήματος. τῶν Ἀθηναίων: Γενική κτητική. εἰς τὰς Ἀθήνας: Εμπρόθετος προσδιορισμός της κίνησης σε τόπο. διδούς: Τροπική μετοχή, συνημμένη στο υποκείμενο του ρήματος. ἀσφάλειαν: Άμεσο αντικείμενο μετοχής. [τοῖς] πλέουσιν: Αναφορική μετοχή ως έμμεσο αντικείμενο της μετοχής διδούς. μόνον: Επιρρηματικός προσδιορισμός του ποσού. ἐκεῖσε / ἄλλοθι: Επιρρηματικοί προσδιορισμοί της κίνησης σε τόπο. εἰδὼς: Αιτιολογική μετοχή, συνημμένη στο υποκείμενο του ρήματος.

καὶ εἴ τινά που ἄλλον ἴδοι Ἀθηναῖον
Δευτερεύουσα υποθετική πρόταση
ἴδοι: Ρήμα. Λύσανδρος: Εννοείται ως υποκείμενο του ρήματος. Ἀθηναῖον: Αντικείμενο του ρήματος. ἄλλον / τινά: Επιθετικοί προσδιορισμοί. που: Επιρρηματικός προσδιορισμός της στάσης σε τόπο.
Υποθετικός Λόγος:  Υπόθεση: εἴ + ευκτική - Απόδοση: Οριστική ιστορικού χρόνου (παρατατικού) = Αόριστη επανάληψη στο παρελθόν.

ὅτι θᾶττον τῶν ἐπιτηδείων ἔνδειαν ἔσεσθαι.
Δευτερεύουσα ειδική πρόταση ως αντικείμενο της μετοχής εἰδὼς
ἔσεσθαι: Απαρέμφατο σε θέση ρήματος (αντί ἔσται). ἔνδειαν: Υποκείμενο απαρεμφάτου σε αιτιατική. τῶν ἐπιτηδείων: Γενική αντικειμενική στο ἔνδειαν. θᾶττον: Επιρρηματικός προσδιορισμός του τρόπου (ή του χρόνου).

ὅσῳ ἂν πλείους συλλεγῶσιν εἰς τὸ ἄστυ καὶ τὸν Πειραιᾶ
Δευτερεύουσα αναφορική-υποθετική
συλλεγῶσιν: Ρήμα. πλείους: Υποκείμενο ρήματος. ὅσῳ: Δοτική του ποσού στο πλείους. εἰς τὸ ἄστυ καὶ τὸν Πειραιᾶ: Εμπρόθετοι προσδιορισμοί της στάσης σε τόπο.

Καταλιπὼν δὲ Βυζαντίου καὶ Καλχηδόνος Σθενέλαον ἁρμοστὴν Λάκωνα, αὐτὸς ἀποπλεύσας εἰς Λάμψακον τὰς ναῦς ἐπεσκεύαζεν.
Κύρια πρόταση
ἐπεσκεύαζεν: Ρήμα. αὐτὸς: Υποκείμενο ρήματος. τὰς ναῦς: Αντικείμενο ρήματος. ἀποπλεύσας: Χρονική μετοχή, συνημμένη στο υποκείμενο του ρήματος, που δηλώνει το προτερόχρονο. εἰς Λάμψακον: Εμπρόθετος προσδιορισμός της κίνησης σε τόπο. Καταλιπὼν: Χρονική μετοχή, συνημμένη στο υποκείμενο του ρήματος, που δηλώνει το προτερόχρονο. Σθενέλαον: Αντικείμενο μετοχής. ἁρμοστὴν: Κατηγορούμενο του αντικειμένου. Λάκωνα: Παράθεση στο Σθενέλαον. Βυζαντίου καὶ Καλχηδόνος: Γενικές αντικειμενικές στο ἁρμοστὴν.

[3] Ἐν δὲ ταῖς Ἀθήναις τῆς Παράλου ἀφικομένης νυκτὸς ἐλέγετο ἡ συμφορά,
Κύρια πρόταση
ἐλέγετο: Ρήμα. ἡ συμφορά: Υποκείμενο ρήματος. ἀφικομένης: Γενική απόλυτη χρονική μετοχή, που δηλώνει το προτερόχρονο. τῆς Παράλου: Υποκείμενο της μετοχής. Ἐν ταῖς Ἀθήναις: Εμπρόθετος προσδιορισμός της στάσης σε τόπο. νυκτὸς: Γενική του χρόνου στη μετοχή.

καὶ οἰμωγὴ ἐκ τοῦ Πειραιῶς διὰ τῶν μακρῶν τειχῶν εἰς ἄστυ διῆκεν, ὁ ἕτερος τῷ ἑτέρῳ παραγγέλλων·
Κύρια πρόταση
διῆκεν: Ρήμα. οἰμωγὴ: Υποκείμενο ρήματος. ἐκ τοῦ Πειραιῶς: Εμπρόθετος προσδιορισμός της κίνησης από τόπο. διὰ τῶν τειχῶν: Εμπρόθετος προσδιορισμός της κίνησης μέσα από τόπο. μακρῶν: Επιθετικός προσδιορισμός στο τειχῶν. εἰς ἄστυ: Εμπρόθετος προσδιορισμός της κίνησης σε τόπο. παραγγέλλων: Ονομαστική απόλυτη τροπική ή αιτιολογική μετοχή. ὁ ἕτερος: Υποκείμενο της μετοχής. τῷ ἑτέρῳ: Έμμεσο αντικείμενο της μετοχής. τήν συμφοράν: Εννοείται ως άμεσο αντικείμενο της μετοχής.

ὥστ’ ἐκείνης τῆς νυκτὸς οὐδεὶς ἐκοιμήθη, οὐ μόνον τοὺς ἀπολωλότας πενθοῦντες, ἀλλὰ πολὺ μᾶλλον ἔτι αὐτοὶ ἑαυτούς, πείσεσθαι νομίζοντες
Κύρια πρόταση
ἐκοιμήθη: Ρήμα. οὐδεὶς: Υποκείμενο ρήματος. τῆς νυκτὸς: Γενική του χρόνου. ἐκείνης: Επιθετικός προσδιορισμός στο τῆς νυκτὸς. πενθοῦντες: Αιτιολογική μετοχή, συνημμένη στο υποκείμενο του ρήματος. [Το οὐδεὶς έχει περιληπτική σημασία και υποδηλώνει πλήθος προσώπων, γι’ αυτό κι η μετοχή τίθεται σε πληθυντικό αριθμό.] τοὺς ἀπολωλότας: Επιθετική μετοχή ως αντικείμενο της μετοχής πενθοῦντες. ἑαυτούς: Αντικείμενο της μετοχής πενθοῦντες. πολὺ μᾶλλον: Επιρρηματικός προσδιορισμός του ποσού στο αντικείμενο ἑαυτούς.  αὐτοὶ: Κατηγορηματικός προσδιορισμός του υποκειμένου. νομίζοντες: Αιτιολογική μετοχή, συνημμένη στο υποκείμενο του ρήματος. πείσεσθαι: Ειδικό απαρέμφατο ως αντικείμενο της μετοχής.

Σχήμα κατά το νοούμενο, κατά το οποίο όροι της πρότασης –σχετικοί μεταξύ τους– συμφωνούν όχι με βάση τον γραμματικό τύπο τους, αλλά με βάση το νόημα. Το σχήμα αυτό συνηθίζεται όταν υπάρχουν στην πρόταση περιληπτικά ονόματα, όπως ὄχλος, πλῆθος, στρατόπεδον κ.τ.ό., ή αντωνυμίες, όπως ἕκαστος, ἄλλος, οὐδείς, οπότε το ρήμα μπαίνει σε πληθυντικό αριθμό.

οἷα ἐποίησαν Μηλίους τε Λακεδαιμονίων ἀποίκους ὄντας, κρατήσαντες πολιορκίᾳ, καὶ Ἱστιαιέας καὶ Σκιωναίους καὶ Τορωναίους καὶ Αἰγινήτας καὶ ἄλλους πολλοὺς τῶν Ἑλλήνων.
Δευτερεύουσα αναφορική πρόταση ως αντικείμενο του απαρεμφάτου πείσεσθαι
ἐποίησαν: Ρήμα. οἱ Ἀθηναῖοι ή οὗτοι: Εννοείται ως υποκείμενο του ρήματος. Μηλίους, Ἱστιαιέας καὶ Σκιωναίους καὶ Τορωναίους καὶ Αἰγινήτας καὶ ἄλλους: Άμεσα αντικείμενα ρήματος. οἷα: Έμμεσο αντικείμενο ρήματος. ὄντας: Αναφορική μετοχή με υποκείμενό της το Μηλίους. ἀποίκους: Κατηγορούμενο στο Μηλίους. Λακεδαιμονίων: Γενική κτητική στο ἀποίκους. [Η φράση Λακεδαιμονίων ἀποίκους ὄντας λειτουργεί ως παράθεση στο Μηλίους.] κρατήσαντες: Χρονική μετοχή, συνημμένη στο υποκείμενο του ρήματος, που δηλώνει το προτερόχρονο. πολιορκίᾳ: Δοτική του μέσου. πολλοὺς: Επιθετικός προσδιορισμός στο ἄλλους. τῶν Ἑλλήνων: Γενική διαιρετική στο ἄλλους.  

[4] Τῇ δ’ ὑστεραίᾳ ἐκκλησίαν ἐποίησαν,
Κύρια πρόταση
ἐποίησαν: Ρήμα. οἱ Ἀθηναῖοι ή οὗτοι: Εννοείται ως υποκείμενο του ρήματος. ἐκκλησίαν: Αντικείμενο ρήματος. Τῇ ὑστεραίᾳ: Δοτική του χρόνου.

ἐν ᾗ ἔδοξε τούς τε λιμένας ἀποχῶσαι πλὴν ἑνὸς καὶ τὰ τείχη εὐτρεπίζειν καὶ φυλακὰς ἐφιστάναι καὶ τἆλλα πάντα ὡς εἰς πολιορκίαν παρασκευάζειν τὴν πόλιν.
Δευτερεύουσα αναφορική προσδιοριστική στο ἐκκλησίαν
ἔδοξε: Ρήμα (απρόσωπο). τοῖς πολίταις: Εννοείται ως δοτική προσωπική στο απρόσωπο ρήμα. ἀποχῶσαι, εὐτρεπίζειν, ἐφιστάναι, παρασκευάζειν: Τελικά απαρέμφατα ως υποκείμενα του απρόσωπο ρήματος. τούς πολίτας: Εννοείται ως υποκείμενο των απαρεμφάτων. τούς λιμένας: Αντικείμενο του απαρεμφάτου ἀποχῶσαι. πλὴν ἑνὸς: Εμπρόθετος προσδιορισμός της εξαίρεσης. τὰ τείχη: Αντικείμενο του απαρεμφάτου εὐτρεπίζειν. φυλακὰς: Αντικείμενο του απαρεμφάτου ἐφιστάναι. τὴν πόλιν: Αντικείμενο του απαρεμφάτου παρασκευάζειν. ὡς εἰς πολιορκίαν: Εμπρόθετος προσδιορισμός του σκοπού. τἆλλα: Αιτιατική της αναφοράς στο παρασκευάζειν. πάντα: Κατηγορηματικός προσδιορισμός στο τἆλλα.

Κυριακή 1 Μαΐου 2022

Λατινικά γ λυκείου εισαγωγή

 Δείτε στο study for exams ΛΑΤΙΝΙΚΑ για ερωτήσεις!!!! 

Λατινικά γ λυκείου εισαγωγή

 

Επαναληπτικό διαγώνισμα στην εισαγωγή των λατινικών, Σελίδες  9-12


Ερωτήσεις ανοικτού τύπου

  1. Σε ποιους παράγοντες οφείλονται οι ομοιότητες της λατινικής με την ελληνική γλώσσα;
  2. Ποια χαρακτηριστικά της γλώσσας των Ρωμαίων την κατέστησαν κατάλληλη για παγκόσμια πολιτισμική επικοινωνία;
  3. Πώς δικαιολογείται το παράδοξο να ονομάζεται η γλώσσα «λατινική», ενώ ο λαός που την μιλούσε «Ρωμαίοι»;

Ερωτήσεις κλειστού τύπου

Ερώτηση συμπλήρωσης κενών: να συμπληρώσετε τα κενά στο παρακάτω κείμενο:

  1. Στην οριοθέτηση των εποχών και περιόδων της ρωμαϊκής λογοτεχνίας επικρατούσε παλαιότερα μια «αριστοκρατική» αξιολόγηση: η λογοτεχνία διαιρούνταν σε «χρυσό αιώνα», «αργυρό αιώνα» κ.ο.κ. Η αντίληψη αυτή θεωρείται σήμερα αντιεπιστημονική, γιατί βέβαια σε κάθε εποχή εμφανίζονται ταυτόχρονα μεγάλα ταλέντα και ήσσονες λογοτέχνες. Σήμερα χρησιμοποιείται είτε η περιγραφική διαίρεση σε προκλασική ή αρχαϊκή εποχή (περ. ως το …………), κλασική εποχή (περ. ώς το ……………………………………………), μετακλασική εποχή (ως ……………………………………) και Ύστερη Αρχαιότητα, είτε η διάκριση, με ιστορικά κριτήρια, σε δημοκρατική (ώς …………………………………………………………………..), αυγούστεια (ως ……………………) και (πρώιμη, μέση, ύστερη) αυτοκρατορική εποχή. Σε κάθε περίπτωση το τέλος της αρχαίας ρωμαϊκής λογοτεχνίας τοποθετείται στον ………………… αιώνα μ..Χ., οπότε αρχίζει ο λατινικός Μεσαίωνας.
  2. Τα ελληνικά πρότυπα γονιμοποιούν τα ρωμαϊκά ταλέντα: δίχως την αττική κωμωδία δε θα υπήρχε  ο…………………. ούτε ο ………………….. χωρίς τον Όμηρο ούτε ο …………………… χωρίς τους αρχαϊκούς λυρικούς ή ο ……………………. χωρίς την αττική τραγωδία.

Ερώτηση σωστού-λάθους

  1. Να χαρακτηρίσετε τις πιο κάτω προτάσεις με την ένδειξη Σ (σωστό) ή την ένδειξη Λ (λάθος):
  • Η ρωμαϊκή λογοτεχνία είναι μια λογοτεχνία «πρωτότυπη»
  • Το 240 π.Χ. θεωρείται η «γενέθλιος» χρονολογία της ρωμαϊκής λογοτεχνίας.
  • Ένας έλληναςαιχμάλωτος πολέμου από τον Τάραντα, ο Λούκιος Ανδρόνικος, οργανώνει στη Ρώμη παραστάσεις θεάτρου με ελληνικά έργα διασκευασμένα στα Λατινικά.
  • Στις ρίζες της ρωμαϊκής γραμματείας βρίσκεται ο πατέρας της ελληνικής λογοτεχνίας, ο Όμηρος, και ένα κορυφαίο ελληνικό είδος, το σατιρικό δράμα.
  • Το έπος ‒ ο τελευταίος ώριμος καρπός των Ελλήνων ‒ είναι το πρώτο είδος που ωριμάζει στη Ρώμη, ενώ η κωμωδία ‒ ο πρώτος ώριμος καρπός των Ελλήνων ‒ ωριμάζει τελευταίο.
  • Εκτός από την αισθητική της αρτιότητα η ώριμη ρωμαϊκή λογοτεχνία εμπεριέχει και εκφράζει τον ιδιάζοντα ιδεολογικό πλούτοτης ρωμαϊκής κοινωνίας.

Επαναληπτικό διαγώνισμα στην εισαγωγή των λατινικών, Σελίδες  14-17


Ερωτήσεις ανοικτού τύπου

  1. Ποια είναι τα δύο περίπου ίσα χρονικά τμήματα στα οποία χωρίζεται η κλασική περίοδος;
  2. Να αναφερθείτε αναλυτικά στο έργο του Κικέρωνα (106-44 π.χ.).

Ερωτήσεις κλειστού τύπου

Ερώτηση συμπλήρωσης κενών: να συμπληρώσετε τα κενά στο παρακάτω κείμενο:

  1. Τώρα (κατά την κλασική εποχή) ο ρωμαίος καλλιτέχνης πατά στέρεα στο πλούσιο έδαφός του και αποτολμά να ανταγωνιστεί με αποτελεσματικό τρόπο τους έλληνες κολοσσούς των ελληνιστικών, κλασικών και αρχαϊκών χρόνων: ο …………………… τον Καλλίμαχο, ο …………………… τον Εμπεδοκλή, ο …………………………. τους αττικούς ρήτορες και φιλοσόφους, ο …………………….. το Θεόκριτο και τον Όμηρο, ο ………………… την αιολική ποίηση.
  2. Απέναντι στην πολυπτυχότητα του Βάρρωνα οι τρεις άλλοι πεζο-
    γράφοι εξειδικεύονται και διαπρέπουν στην ιστοριογραφία. Ο Ιούλιος
    Καίσαρ 
    είναι ο καλλιτέχνης του είδους ……………………………………….: στρα-
    τιωτικές αναμνήσεις διατυπωμένες σε καθαρά και λιτά Λατινικά, σε
    ύφος που ανακαλεί τον Ξενοφώντα. Ο Κορνήλιος Νέπως, φίλος του
    Κικέρωνα και του Κατούλλου, εγκαινιάζει στη Ρώμη …………………………………………………: έγραψε περίπου 25 βιογραφίες διάσημων Ελλήνων και Ρωμαίων,
    κυρίως στρατηγών. Ο Σαλλούστιος Κρίσπος ‒ ο «πρώτος στη ρωμαϊκή
    ιστορία
    », όπως τον χαρακτηρίζει ο Μαρτιάλης ‒ μεταφέρει στη ρωμαϊ-
    κή λογοτεχνία τη ……………………………………………………… ή καλύτερα την ιστορική
    …………………………………… (περίφημο είναι το έργο του Η συνωμοσία του Κατιλίνα: De
    Catilinae coniuratione).,

Ερώτηση σωστού-λάθους

  1. Να χαρακτηρίσετε ως σωστές ή λανθασμένες τις πιο κάτω προτάσεις:
  • Η δικτατορία του Σύλλα (82-79 π.Χ.) και η δολοφονία (44 π.Χ.) της
    κυρίαρχης πολιτικής μορφής των χρόνων αυτών, του Κάτωνα, οριοθετούν μία περίοδο γεμάτη εξωτερικές κατακτήσεις, κυρίως όμως εξοντωτικές έριδες για την εξουσία.
  • Οι «νεωτερικοί» ποιητές δημιουργούν πολύ καλοδουλεμένα ποιήματα, τα οποία διακρίνονται για τη συντομία τους, το σκοτεινό και υπαινικτικό ύφος, την εκλέπτυνση και τη λογιότητα.
  • Μετά το 60 π.Χ. και ύστερα από ένα άγονο κενό περίπου εξήντα χρόνων, εμφανίζεται ένας μεγάλος αριθμός ταλέντων.
  • Ο κορυφαίος εκπρόσωπος της πεζογραφίας, ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων (106-44 π.Χ.), υπήρξε χωρίς άλλο πρώτα-πρώτα ένας από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους της αρχαιότητας.
  • Ο Βάρρων είχε ήδη στα χρόνια του Κοϊντιλιανού (1ος αι. μ.Χ.) τη φήμη του “πιο καλλιεργημένου ανάμεσα στους Ρωμαίους και του καλύτερου γνώστη της αρχαίας ελληνικής γλώσσας και όλης της αρχαιότητας.

Επαναληπτικό διαγώνισμα στην εισαγωγή των λατινικών, Σελίδες  17-20


Ερωτήσεις ανοικτού τύπου

Για ποιο λόγο ο Πόπλιος Βεργίλιος Μάρων (70-19 π.Χ.) θεωρείται ο «εθνικός» ποιητής των Ρωµαίων; Ποιο είναι το λογοτεχνικό πρότυπο του Βεργιλίου στη συγγραφή των «Γεωργικών» και των «Εκλογών» του και ποια η επίδρασή του στους νεότε- ρους λογοτέχνες;

Ερώτηση συμπλήρωσης κενών

Το κέντρο βάρους (κατά τους Αυγούστειους χρόνους) μετατοπίζεται στην ποιητική δημιουργία (Βεργίλιος, Οράτιος, Τίβουλλος, Προπέρτιος, Οβίδιος) και ακολουθεί ο πεζός λόγος (Λίβιος). Οι πέντε ποιητές συνδέονται με δεσμούς εσωτερικής ποιητικής υφής και εξωτερικής φιλίας, όμως δεν επιδίδονται στα ίδια ποιητικά γένη: ο Βεργίλιος είναι ο ποιητής του ………………………………………….. και ………………………………………………………, ο Οράτιος εκπροσωπεί ………………………………………, ενώ οι τρεις άλλοι καλλιεργούν κυρίως …………………………………………………..

Ερώτηση σωστού λάθους

Να χαρακτηρίσετε ως σωστές ή λανθασμένες τις πιο κάτω προτάσεις:

  • Ως «άριστος τολμητίας των λέξεων» (Κοϊντιλιανός), ο οποίος δίκαια καυχιόταν ότι
    «πρώτος αυτός μετέφερε το αιολικό άσμα» στη Ρώμη χαρακτηρίστηκε Ο Κόιντος Οράτιος Φλάκκος.
  • Η πλήρης σχεδόν κυριαρχία της ρητορείας κατά τα χρόνια του Αυγούστου υπο-
    δηλώνει τις πραγματικές διαστάσεις της ελευθερίας του λόγου
  • Στον Πόμπλιο Βεργίλιο Μάρωνα ανέθεσε ο Αύγουστος τη σύνθεση του Ύμνου της Εκατονταετίας (Carmen saeculare) για την επίσημη έναρξη της «pax Augusta» το 17
    π.Χ.
  • Ο Αύγουστος και ο Μαικήνας υποστηρίζουν οικονομικά και συσπειρώνουν σε λογοτεχνικούς κύκλους κορυφαία ταλέντα («πατρωνεία»), με την άμεση ή έμμεση
    απαίτηση στράτευσης στο ιδεολογικό πρόγραμμα του Αυγούστου.
  • Ο Οβίδιος δημιούργησε μια μυθολογική Αντι-Αινειάδα, τις Μεταμορφώσεις
  • Η τριάδα των κορυφαίων Ρωμαίων ελεγειακών περιλάμβανε τονυ Τίβουλλο (περ.
    50-19 π.Χ.), τον Προπέρτιο (περ. 50-γέννηση Χριστού) και τον Οράτιο (43 π.Χ. – 17 μ.Χ.)

Επαναληπτικό διαγώνισμα στην εισαγωγή των λατινικών, Σελίδες  20-23


Ερώτηση ανοικτού τύπου:

Να καταγράψετε το συγγραφικό έργο του Σενέκα του Νεότερου.

Ερώτηση αντιστοίχισης

Να αντιστοιχίσετε τα ονόματα των δημιουργών με τα αντίστοιχα έργα τους:

1.     Τίτος Λίβιοςa)     Για την αρχιτεκτονική (De architectura)
2.     Πετρώνιοςb)    Σατιρικόν
3.     Κοϊντιλιανόςc)     Ab urbe condita
4.     Βιτρούβιοςd)    Η παιδεία του ρήτορα

Ερώτηση συμπλήρωσης κενών

Σχεδόν ταυτόχρονα με τον Τάκιτο συγγράφει ο Πλίνιος ο Νεότερος τις καλλιτεχνικές Επιστολές του. Από αυτές διάσημες έγιναν δύο που περιγράφουν ………………………………………………………………….. και δύο άλλες που περιέχουν πρωιμότατες μαρτυρίες …………………………………………………………………………………………….

Τα διακόσια περίπου χρόνια της εποχής αυτής (της μετακλασικής) χωρίζονται σε δύο ισόχρονες περιόδους. Στην πρώτη – ως το θάνατο του Τραϊανού, το …….. ‒, κυριαρχεί ένας …………………………………· στη δεύτερη ‒ που αρχίζει με τη λεγόμενη «Δεύτερη Σοφιστική»‒  πνέει ένας παλίνδρομος άνεμος  …………………………………………..

 

Ερώτηση σωστού – λάθους

Να χαρακτηρίσετε τις παρακάτω προτάσεις με την ένδειξη «Σωστό» ή «Λάθος»

  1. Η Ρώμη δεν διαθέτει ακόμη ένα πλούσιο και καθαρά δικό της λογοτεχνικό απόθεμα.
  2. Η «imitatio» και η «aemulatio» έχουν πλέον και εντόπια πρότυπα.
  3. Η ρητορεία λόγω των πολιτικών συνθηκών αναπτύσσεται ιδιαίτερα.
  4. Η σκέψη Σενέκα του Νεότερου του εμφανίζει πολλές συγγένειες με τη χριστιανική διδασκαλία
  5. ο Πετρώνιος ήταν ένας εξαίρετος μυθιστοριογράφος και ταυτόχρονα αυστηρός τεχνοκρίτης και ρητοροδιδάσκαλος.

Stars

  Καλή αρχή αστέρια μου!!!!! Θεματική ΕνότηταΚύρια Στοιχεία & Χαρακτηριστικά Βιογραφία • Καταγωγή από πλούσια αριστοκρατική οικογένεια τ...