Πέμπτη 16 Ιανουαρίου 2020

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ Α ΛΥΚΕΙΟΥ

ΘΕΩΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΤΑΞΗ ΤΩΝ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ
ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟ
Το απαρέμφατο, αφού βρίσκεται μέσα σε μια πρόταση, χρησιμοποιείται ως υποκείμενο, αντικείμενο κ.ά. του ρήματος.

Εφόσον όμως το απαρέμφατο είναι ρηματικός τύπος, τότε συντάσσεται, δηλαδή παίρνει και το ίδιο υποκείμενο, αντικείμενο, κατηγορούμενο κ.τ.λ.

Το υποκείμενο του απαρεμφάτου (του άναρθου ή του έναρθρου) μπορεί να είναι:
α) το ίδιο με το υποκείμενο του ρήματος (το αυτό πρόσωπο), οπότε λέμε ότι έχουμε ταυτοπροσωπία
β) διαφορετικό από το υποκείμενο του ρήματος (έτερο πρόσωπο), οπότε λέμε ότι έχουμε ετεροπροσωπία

Ταυτοπροσωπία (το αυτό πρόσωπο)
Το υποκείμενο του ρήματοςείναι ίδιο (το αυτό)με το υποκείμενο του απαρέμφατου
Υποκείμενο ρήματος >><< Υποκείμενο απαρεμφάτου

Ετεροπροσωπία (έτερο πρόσωπο)
Το υποκείμενο του ρήματοςείναι διαφορετικό (έτερο)από το υποκείμενο του απαρεμφάτου
<< Υποκείμενο ρήματος


Υποκείμενο απαρεμφάτου >>


Το υποκείμενο του απαρεμφάτου στην ταυτοπροσωπία

Στην ταυτοπροσωπία το υποκείμενο του απαρεμφάτου είναι το ίδιο (το αυτό πρόσωπο) με το υποκείμενο του ρήματος, π.χ.

Οὗτοι ἐθέλουσιν ὑπὲρ πατρίδος θνήσκειν
(= αυτοί θέλουν να πεθάνουν για την πατρίδα)
Ρήμα = ἐθέλουσιν, υπ. του ρ. = οὗτοι
Απρ. = θνήσκειν, υπ. του απρ. = οὗτοι

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ: Το υποκείμενο του απαρεμφάτου, αφού είναι το ίδιο με το υποκείμενο του ρήματος βρίσκεται σε πτώση ονομαστική.
Ας δούμε διάφορα παραδείγματα, και τον τρόπο με τον οποίο δουλεύουμε: Στην αρχή θα κάνουμε πλήρη ανάλυση του ρήματος και στη συνέχεια του απαρεμφάτου:

1ο παράδειγμα
Μένων ἐβούλετο πλουτεῖν
(= Ο Μένων ήθελε να έχει πλούτο)
ρ. = ἐβούλετο,
ποιος ἐβούλετο; = Μένων > υπ. του ρ.
τι ἐβούλετο; = πλουτεῖν > αντ. του ρ.

απρ. = πλουτεῖν
ποιος πλουτεῖν = Μένων > υπ. του απρ.

Το ίδιο παράδειγμα ας το δούμε διαφορετικά, κάνοντας την ανάλυση σε δυο σειρές, τη μια για το ρήμα και τη δεύτερη για το απαρέμφατο:

 Μένωνἐβούλετοπλουτεῖν
Ανάλυση ρήματος:υπ.ρ.αντ.
Ανάλυση απρμφ.:υπ. απρμφ.

Συμπέρασμα: Αφού το ρήμα και το απρ. έχουν ως υποκείμενο το ίδιο πρόσωπο (Μένων), λέμε ότι έχουμε ταυτοπροσωπία.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ: Το υποκείμενο του απαρεμφάτου, αφού είναι το ίδιο με το υποκείμενο του ρήματος βρίσκεται σε πτώση ονομαστική.

2ο παράδειγμα
Οἱ Βοιωτοὶ ἀπειλοῦσιν ἐμβαλεῖν εἰς τὴν Ἀττικήν.
(= Οι Βοιωτοί απειλούν ότι θα εισβάλουν στην Αττική)
ρ. = ἀπειλοῦσιν
ποιοι ἀπειλοῦσιν; = οἱ Βοιωτοί > υπ. του ρ.
τι ἀπειλοῦσιν; = ἐμβαλεῖν > αντ. του ρ.

απρ. = ἐμβαλεῖν
ποιοι ἐμβαλεῖν; = οἱ Βοιωτοί > υπ. του απρ.

Το ίδιο παράδειγμα ας το δούμε διαφορετικά, κάνοντας την ανάλυση σε δυο σειρές, τη μια για το ρήμα και τη δεύτερη για το απαρέμφατο:

 Οἱ Βοιωτοὶἀπειλοῦσινἐμβαλεῖνεἰς τὴν Ἀττικήν.
Ανάλυση ρήματος:υπ.ρ.αντ. 
Ανάλυση απρμφ.:υπ. απρμφ.εμπρόθ. πρσδ.

Συμπέρασμα: Αφού το ρήμα και το απρ. έχουν ως υποκείμενο το ίδιο πρόσωπο (οἱ Βοιτωτοί), λέμε ότι έχουμε ταυτοπροσωπία.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ: Το υποκείμενο του απαρεμφάτου, αφού είναι το ίδιο με το υποκείμενο του ρήματος βρίσκεται σε πτώση ονομαστική.

3ο παράδειγμα
Οὗτος μαθήσεται μὴ ἐπιβουλεύειν τοῖς ἀσθενεστέροις
(= αυτός θα μάθει να μη σκέπτεται κακό εναντίον των ασθενέστερων)

 Οὗτοςμαθήσεταιμὴ ἐπιβουλεύειντοῖς ἀσθενεστέροις
Ανάλυση ρήματος:υπ.ρ.αντ. 
Ανάλυση απρμφ.:υπ. απρμφ.αντ.

Συμπέρασμα: Αφού το ρήμα και το απρ. έχουν ως υποκείμενο το ίδιο πρόσωπο (οὗτος), λέμε ότι έχουμε ταυτοπροσωπία.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ: Το υποκείμενο του απαρεμφάτου, αφού είναι το ίδιο με το υποκείμενο του ρήματος βρίσκεται σε πτώση ονομαστική.

2ο παράδειγμα

τό γε δυστυχέστατος εἶναι ἀνθρώπων οὐδαμῇ ἐκφεύγω (ἐγώ)
(= δεν μπορώ να ξεφύγω με κανέναν τρόπο από το να είμαι ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος.)

 δυστυχέστατοςτὸ εἶναιἀνθρώπωνοὐδαμῇἐκφεύγω(ἐγώ)
Ανάλυση ρήματος:  αντ. ρ.υπ.
Ανάλυση απρμφ.: έναρθρ. απρμφ.   υπ.

Συμπέρασμα: Αφού το ρήμα και το απρ. έχουν ως υποκείμενο το ίδιο πρόσωπο (ἐγώ), λέμε ότι έχουμε ταυτοπροσωπία.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ: Το υποκείμενο του απαρεμφάτου, αφού είναι το ίδιο με το υποκείμενο του ρήματος βρίσκεται σε πτώση ονομαστική.




Το υποκείμενο του απαρεμφάτου στην ετεροπροσωπία

Στην ετεροπροσωπία το υποκείμενο του απαρεμφάτου είναι διαφορετικό (έτερο πρόσωπο) από το υποκείμενο του ρήματος, π.χ.
Οἱ στρατιῶται ηὔχοντο εὐτυχῆσαι αὐτόν.
(= οι στρατιώτες ευχόντουσαν αυτός να ευτυχήσει)
Ρήμα = ηὔχοντο, υπ. του ρ. = οἱ στρατιῶται
Απρ. = εὐτυχῆσαι, υπ. του απρμ. = αὐτόν

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ: Το υποκείμενο του απαρεμφάτου βρίσκεται σε πτώση αιτιατική.
Ας δούμε διάφορα παραδείγματα, και τον τρόπο με τον οποίο δουλεύουμε: Στην αρχή θα κάνουμε πλήρη ανάλυση του ρήματος και στη συνέχεια του απαρεμφάτου:
Ἐγὼ οὐχ ἡγοῦμαι εἶναι διδακτήν τὴν ἀρετήν (= Ἐγώ δε νομίζω ότι είναι διδακτή η αρετή)
ρ. = οὐχ ἡγοῦμαι
ποιος οὐχ ἡγοῦμαι; = Ἐγώ > υπ. του ρ.
τι οὐχ ἡγοῦμαι; = εἶναι > αντ. του ρ.

απρ. = εἶναι
ποιο εἶναι; = ἀρετὴν > υπ. του απρ.

Το ίδιο παράδειγμα ας το δούμε διαφορετικά, κάνοντας την ανάλυση σε δυο σειρές, τη μια για το ρήμα και τη δεύτερη για το απαρέμφατο:
 Ἐγὼοὐχ ἡγοῦμαιεἶναιτὴν ἀρετήνδιδακτήν
Ανάλυση ρήματος:υπ.ρ.αντ.  
Ανάλυση απρμφ.:  απρμφ.υπ.κτγ.

Συμπέρασμα: Αφού το ρήμα και το απρ. έχουν ως υποκείμενο άλλο (έτερο) πρόσωπο (ἐγώ - τὴν ἀρετήν), λέμε ότι έχουμε ετεροπροσωπία.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ: Το υποκείμενο του απαρεμφάτου βρίσκεται σε πτώση αιτιατική.


Μιλτιάδης ἔπεισε τοὺς Ἀθηναίους στρατεῦσαι
(= Ο Μιλτιάδης έπεισε τους Αθηναίους να εκστρατεύσουν.)
ρ. = ἔπεισε
ποιος ἔπεισε; = Μιλτιάδης > υπ. του ρ.
ποιον ἔπεισε; = τοὺς Ἀθηναίους > α' αντ. του ρ.
τι ἔπεισε τοὺς Ἀθηναίους; = στρατεῦσαι > β' αντ. του ρ.

απρ. = στρατεῦσαι
ποιοι στρατεῦσαι; = Ἀθηναίους > υπ. του απρ.
Το ίδιο παράδειγμα ας το δούμε διαφορετικά, κάνοντας την ανάλυση σε δυο σειρές, τη μια για το ρήμα και τη δεύτερη για το απαρέμφατο:

 Μιλτιάδηςἔπεισετοὺς Ἀθηναίουςστρατεῦσαι
Ανάλυση ρήματος:υπ.ρ.α' αντ.β' αντ.
Ανάλυση απρμφ.:  υπ.απρμφ.

Συμπέρασμα: Αφού το ρήμα και το απρ. έχουν ως υποκείμενο άλλο (έτερο) πρόσωπο (Μιλτιάδης - τοὺς Ἀθηναίους), λέμε ότι έχουμε ετεροπροσωπία.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ: Το υποκείμενο του απαρεμφάτου βρίσκεται σε πτώση αιτιατική.

Άλλο ένα παράδειγμα που χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή!!!
Ἐρετριεῖς ἐδεήθησαν Ἀθηναίων σφίσι βοηθοὺς γενέσθαι
[= Αυτοί παρακάλεσαν τους Αθηναίους να σταθούν βοηθοί τους. (οι Αθηναίοι).]
ρ. = ἐδεήθησαν
ποιοι ἐδεήθησαν; = Ἐρετριεῖς > υπ. του ρ.
ποιον ἐδεήθησαν; = Ἀθηναίων > α' αντ. του ρ.
τι ἐδεήθησαν Ἀθηναίων; = γενέσθαι > β' αντ. του ρ.

απρ. = γενέσθαι
ποιοι γενέσθαι; = Ἀθηναίους > υπ. του απρ. (εννοείται)
τι γενέσθαι;= βοηθούς > κτγ. (τοὺς Ἀθηναίους που εννοείται)

Το ίδιο παράδειγμα ας το δούμε διαφορετικά, κάνοντας την ανάλυση σε δυο σειρές, τη μια για το ρήμα και τη δεύτερη για το απαρέμφατο:

 ἘρετριεῖςἐδεήθησανἈθηναίωνσφίσιβοηθοὺςγενέσθαι(Ἀθηναίους)
Ανάλυση ρήμ.υπ.ρ.α' αντ.  β' αντ. 
Ανάλυση απρ:    κτγ.απρμφ.υπ.

Συμπέρασμα: Αφού το ρήμα και το απρ. έχουν ως υποκείμενο άλλο (έτερο) πρόσωπο (Μιλτιάδης - τοὺς Ἀθηναίους), λέμε ότι έχουμε ετεροπροσωπία.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ: Παρατηρούμε ότι το αντικείμενο του ρήματος, που βρίσκεται σε πτώση γενική, είναι ουσιαστικά το υποκείμενο του απαρεμφάτου. Όμως, το υποκείμενο του απαρεμφάτου δεν επαναλαμβάνεται και σε πτώση αιτιατική, γιατί εννοείται. Διαφορετικά θα έπρεπε η πρόταση να είναι έτσι:
Οὗτοι ἐδεήθησαν Ἀθηναίων σφίσι Ἀθηναίους βοηθοὺς γενέσθαι

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ: Το υποκείμενο του απαρεμφάτου θα εννοηθεί σε πτώση αιτιατική.

ΑΡΧΑΙΑ Α ΛΥΚΕΙΟΥ

ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΣΤΑ ΠΑΡΑΘΕΤΙΚΑ

 Να συμπληρώσετε τις προτάσεις τοποθετώντας το επίθετο της παρένθεσης στον βαθμό που σας ζητείται. α. Ξανθίππη ἦν ἡ …………….. (καλός, υπερθ.) τῶν τότε γυναικῶν.
 β. …………… (μέγας, συγκρ.) ἔπαινοι πρέπουσι τοῖς δικαίοις ἢ τοῖς ἀδίκοις πολίταις.
γ. Τὸ σιγᾶν ……………………………(ἀγαθός, συγκρ.) ἐστὶ τοῦ λαλεῖν.
 δ. Ἡ πόλις ἐτίμησε τοὺς ……………………. (ἀγαθός, υπερθ.) τῶν πολιτῶν.
 ε. Ὁρᾶτε μὴ …………………. (κακός, συγκρ.) φανῆτε τούτων.
 στ. Ὁρῶ τὰς δυνάμεις ἡμῶν ……………. (μικρός, συγκρ.) οὔσας ἢ τὰς τῶν πολεμίων.
 ζ. Κοινὸν ἐστὶ τοῖς ………….. (πολύς, συγκρ.) τῶν ἀνθρώπων ἡ φιλαυτία.

Δευτέρα 13 Ιανουαρίου 2020






Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ 

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ Α ΛΥΚΕΙΟΥ


  • Ο ΚΑΤΑΛΥΤΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΔΑΜΝΟΥ
  • Επίδαμνος: είναι μια πόλη στα δεξιά καθώς μπαίνει κανείς με το πλοίο του στον Ιόνιο κόλπο. Κοντά σ' αυτήν κατοικούν οι Ταυλάντιοι βάρβαροι, φυλή ιλλυρική. Την πόλη αυτή την αποίκισαν βέβαια οι Κερκυραίοι, ιδρυτής όμως της αποικίας υπήρξε ο Φάλιος, γιος του Ερατοκλείδη. Κορίνθιος στην καταγωγή, από τους απογόνους του Ηρακλή, που είχε προσκληθεί από τη μητρόπολη σύμφωνα με το παλιό έθιμο. Στον αποικισμό πήραν μέρος και μερικοί από τους Κορίνθιους, καθώς και κάποιοι από την υπόλοιπη δωρική φυλή. Με το πέρασμα του χρόνου η δύναμη των Επιδάμνιων έγινε μεγάλη και (η πόλη τους) πολυάνθρωπη. Επειδή όμως ξέσπασε εμφύλια διαμάχη για πολλά χρόνια, όπως λένε, εξαιτίας κάποιου πολέμου με τους γείτονες βαρβάρους, καταστράφηκαν και έχασαν το μεγαλύτερο μέρος της στρατιωτικής ισχύος τους. Τα τελευταία χρόνια πριν από αυτόν εδώ τον πόλεμο, οι δημοκρατικοί έδιωξαν τους ολιγαρχικούς. Αυτοί όμως, κάνοντας επιθέσεις μαζί με τους βαρβάρους, λήστευαν τους κατοίκους της πόλης και από τη στεριά και από τη θάλασσα. Οι Επιδάμνιοι όμως που έμεναν μέσα στην πόλη (δηλαδή δημοκρατικοί), επειδή βρίσκονταν σε δύσκολη θέση, έστειλαν πρέσβεις στην Κέρκυρα, ως μητρόπολη που ήταν, παρακαλώντας (τους Κερκυραίους) να μην ανέχονται να καταστρέφονται, αλλά να συμφιλιώνουν τους εξόριστους μαζί τους και να θέσουν τέρμα στον πόλεμο με τους βαρβάρους. Αυτά ζητούσαν (από τους Κερκυραίους), καθισμένοι ικέτες στο ναό της Ήρας. Οι Κερκυραίοι όμως δε δέχτηκαν την ικεσία τους, αλλά τους απέπεμψαν άπρακτους. Οι Επιδάμνιοι επειδή σκέφτονταν ότι δεν έπρεπε να αναμένουν καμία βοήθεια από την Κέρκυρα, δεν γνώριζαν πώς να αντιμετωπίσουν την περίσταση και, αφού στάλθηκαν στους Δελφούς, ρώτησα το θεό αν έπρεπε να παραδώσουν την πόλη τους. Εκείνος απάντησε προτρέποντάς τους να την παραδώσουν στους Κορινθίους και να τεθούν υπό την ηγεσία τους. Ως συνέπεια, οι Επιδάμνιοι ήρθαν στην Κόρινθο, όπου, αφού ανακοίνωσαν την απάντηση του μαντείου, και υπενθύμισαν συγχρόνως ότι ο αρχικός ιδρυτής της πόλης τους ήταν Κορίνθιος, τους παρέδωσαν την αποικία και παρακαλούσαν να έρθουν να τους βοηθήσουν και να μην παρατηρούν με αδιαφορία την καταστροφή τους. Οι Κορίνθιοι υποσχέθηκαν να βοηθήσουν, από τη μια, χάρη της προστασίας των δικαιωμάτων τους, γιατί θεωρούσαν ότι η αποικία είναι δική τους εξίσου όσο των Κερκυραίων, και από την άλλη γιατί μισούν τους Κερκυραίους, αφού αυτοί, παρ' όλο που είναι άποικοι της Κορίνθου, συμπεριφέρονταν χωρίς ευλάβεια προς τη μητρόπολη. Πράγματι, ούτε στις κοινές γιορτές πρόσφεραν σε αυτή τις καθορισμένες τιμές και πρωτοκαθεδρίες ούτε κατά τις θυσίες αναγνώριζαν στους Κορινθίους το δικαίωμα να λαμβάνουν πρώτοι τις καταρχές, όπως έκαναν οι υπόλοιπες αποικίες. Αντίθετα, συμπεριφέρονταν περιφρονητικά προς αυτούς, γιατί  εκείνο τον καιρό, από άποψη δύναμης, την οποία δίνει ο πλούτος, ήταν ίσοι προς τους πλουσιότερους Έλληνες, από άποψη πολεμικής ετοιμασίας δυνατότεροι. Οι Κερκυραίοι όταν έμαθαν ότι οι άποικοι και η φρουρά είχαν φτάσει στην Επίδαμνο και ότι η αποικία τους είχε στους Κορινθίους, εξοργίστηκαν πάρα πολύ. Αφού αναχώρησαν με 25 πολεμικά πλοία και αργότερα με το μεγαλύτερο μέρος του στόλου τους, απαίτησαν από τους Επιδάμνιους να απομακρύνουν τη φρουρά και τους αποίκους που έστειλαν οι Κορίνθιοι, και να δεχτούν πίσω τους εξόριστους. Αλλά επειδή οι Επιδάμνιοι δε συμμορφώθηκαν με καμία από αυτές τις απαιτήσεις, οι Κερκυραίοι, αφού πήραν και τους Ιλλυριούς ως συμμάχους, και ακολουθούμενοι από τους εξόριστους για να τους αποκαταστήσουν στα σπίτια τους, εξεστράτευσαν εναντίον τους με σαράντα πλοία. Τους είπαν ότι ή θα παραδοθούν ή θα θεωρούνται πια εχθροί τους. Οι Κορίνθιοι από την άλλη, αμέσως μόλις έμαθαν για την πολιορκία από αγγελιοφόρους σταλμένους από την Επίδαμνο, άρχισαν να ετοιμάζονται για να εκστρατεύσουν, ενώ συγχρόνως προκήρυξαν αποικία για την Επίδαμνο, λέγονταν ότι οι νέοι άποικοι θα είχαν τα ίδια εντελώς δικαιώματα με τους παλιούς....
  • Από το σημείο αυτό αρχίζει η εξιστόρηση του Πελοποννησιακού πολέμου. Η Επίδαμνος ήταν αποικία των Κερκυραίων. Χτίστηκε το 626/625 π.Χ. στην ανατολική ακτή της Αδριατικής, στη θέση όπου σήμερα βρίσκεται το Δυρράχιο της Αλβανίας. Η διεκδίκηση της πόλης αυτής τόσο από τη μητρόπολη Κέρκυρα όσο και από την Κόρινθο, καθώς και τα γεγονότα που ακολούθησαν και οδήγησαν στη σύγκρουση Κέρκυρα Κορίνθου, είχαν ως αποτέλεσμα την έναρξη του Πελοποννησιακού πολέμου το 431 π.Χ.

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ Α ΛΥΚΕΙΟΥ

ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΘΟΥΚΥΔΙΔΗ


ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΤΕ ΝΑ ΤΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΚΑΛΑ. ΘΑ ΑΣΧΟΛΗΘΟΥΜΕ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ:

Θουκυδίδης- Εισαγωγικά:
  • Γεννήθηκε στο σημερινό Άλιμο της Αττικής. Καταγόταν από πλούσια οικογένεια και εξέλαβε λαμπρή μόρφωση. Πρότυπό του ήταν ο Περικλής, ο ηγέτης της Αθήνας.
  • Κατέγραψε τα γεγονότα του Πελοποννησιακού πολέμου των 20 πρώτων χρόνων. Σε αντίθεση με τους άλλους ιστορικούς, κατέγραψε τη δόξα και τη συντριβή της Αθήνας, την ένταση του πολέμου μεταξύ Αθήνας- Σπάρτης.
  • Οι δύο οδυνηρές προσωπικές εμπειρίες του Θουκυδίδη ήταν ο λοιμός που έπληξε την πόλη και από τον οποίο εξοντώθηκε το 1/3 του πληθυσμού της Αττικής και η εξορία του από την Αθήνα.
  • Το πρότυπό του ήταν ο Περικλής, ο οποίος έχει: πολιτική οξυδέρκεια (πρόνοια), αποδοχή από το λαό, ανωτερότητα ως προς το χρήμα, θάρρος να λέει την αλήθεια (παρρησία).
  • Κατά τον Θουκυδίδη ο υπεύθυνος πολίτης πρέπει να έχει: λογική και σύνεση, να ενδιαφέρεται για το προσωπικό του συμφέρον, αλλά και για το συμφέρον της πόλης του, να δείχνει μετριοπάθεια και να δείχνει ανώτερο ήθος.
  • ΔΗΜΗΓΟΡΙΕΣ: είναι οι λόγοι που εκφωνήθηκαν από πολιτικούς και στρατιωτικούς και οι οποίοι αποδίδουν τα κίνητρα, τους σχεδιασμούς, τους στόχους των ομιλητών, την προσωπικότητα, τις ιδέες, το ήθος τους. Διακόπτει την ιστορική αφήγηση και εμπλουτίζει το ιστορικό κείμενο με μία δημηγορία. Σ’ αυτές παρουσιάζονται όλες οι πτυχές των αιτίων που προσδιορίζουν τις πράξεις των αντιπάλων, ενώ ταυτόχρονα αποτελούν δίδαγμα για κάθε ιστορικό ως προς τον τρόπο διάρθρωσης του λόγου, ώστε αυτός να αποκτά ενδιαφέρον και να αναλύει σε βάθος το ιστορικό γίγνεσθαι.
  • Χαρακτηριστικά στοιχεία της γλώσσας και του ύφους του Θουκυδίδη:
---> Η πρόθεση είναι ἐς αντί εἰς.
---> Η πρόθεση ξύν αντί της σύν.
---> Το διπλό σσ αντί του ττ.
---> Αρχαϊκοί τύποι: αἰεί αντί ἀεί κτλ.
---> Το ουδέτερο πληθυντικό αντί για επίρρημα: ὁμοῖα αντί ὁμοίως, ἐνάντια αντί ἐναντίον κτλ.
---> Το ουδέτερο του επιθέτου αντί αφηρημένου ουσιαστικού: το εὔδαιμον αντί εὐδαιμονία, τό ἐλεύθερον αντί ἐλευθερία.
---> Ρήματα σύνθετα με δύο ή παραπάνω προθέσεις: προκαταρχόμενοι, ἀνταναγόμενοι κτλ.
---> Επισώρευση αιτιολογικών προτάσεων, με σκοπό το φωτισμό των αιτίων των γεγονότων.
---> Πάρισα: χρήση φράσης με ίσο αριθμό συλλαβών ή αντιστοιχία λέξεων με την προηγούμενή της.
---> Ομοιοτέλευτα: χρήση ομοιοκαταληξιών στο τέλος φράσεων.
---> Χρήση αντιθέσεων, ετερόπτωτων προσδιορισμών, περίπλοκη σύνταξη, μακρές περίοδοι, εντυπωσιακά ρητορικά σχήματα.


Παρασκευή 10 Ιανουαρίου 2020

ΕΚΘΕΣΗ Β ΛΥΚΕΙΟΥ

ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ








Το σύγχρονο θαύμα: Ο πληθωρισμός της γνώσης και της πληροφορίας


Είμαστε οι «νεόπλουτοι» της γνώσης. Παράλληλα, «πάσχουμε» από έναν πολύ δυσκολοχείριστο πληθωρισμό πληροφορίας. Οπουδήποτε και αν βρίσκεται κανείς σήμερα, μπορεί να έχει άμεση, γρήγορη και εύκολή πρόσβαση στη γνώση και την πληροφορία. Και όλη αυτή η άμεση προσβασιμότητα προσφέρεται αφειδώς και αδαπάνως από τα επιτεύγματα και τις δυνατότητες που προσφέρει ο σύγχρονος ψηφιακός πολιτισμός. Αυτή, ακριβώς, είναι η νέα πραγματικότητα: ζούμε πλέον στον αιώνα του ψηφιακού πολιτισμού. Δηλαδή στο σύγχρονο σχεδόν απίστευτο θαύμα!Πηγαίνοντας τρεις τέσσερις δεκαετίες πίσω στο χρόνο, θα βρεθούμε, αντιθετικά με το τώρα, σε μια κατάσταση όχι, βέβαια, γνωσιακής πενίας αλλά σε πολύ κλειστούς ορίζοντες. Μόνη σχεδόν πηγή της γνώσης και της πληροφορίας ο πολύμορφος, βέβαια, και συνήθως γοητευτικός έντυπος λόγος. Και ο τρόπος άντλησης της πληροφορίας μονοδιάστατος: η ανάγνωση των γραμμικών κειμένων.Η διαφορά ανάμεσα στο τότε και το τώρα, ειδικά για τη Ελλάδα, φαίνεται έκδηλα από ένα «γεγονός», που κινείται ανάμεσα στην αλήθεια της ελληνικής πραγματικότητας και το ιστορικό ανέκδοτο.Συγκεκριμένα, λέγεται το εξής: Όταν στη δεκαετία του ’20 ανακηρύχθηκε το 1924 η πρώτη Ελληνική Δημοκρατία, ο τότε ολοκληρωτικά απομονωμένος Αη-Στράτης, αγνοώντας την πολιτειακή αλλαγή, εξακολουθούσε τις Κυριακές στην εκκλησία να ψάλλει το «Πολυχρόνιον, Κύριε, φύλαττε τον Βασιλέα ημών…». Μέχρι που τους ενημέρωσε τους αγαθούς νησιώτες κάποιος, περαστικός με το καράβι του, καπετάνιος!Κι αν ακόμη το γεγονός ανήκει στην ιστορική ανεκδοτολογία, εκφράζει πολύ εύγλωττα το τότε, ως κατάσταση ακραίας πληροφοριακής πενίας, καθώς και παντελή έλλειψη προσβασιμότητας στο καινούριο, ως είδηση-πληροφορία, ή στη χειρότερη περίπτωση, δηλώνεται με τρομακτική αμεσότητα ο αυτοεγκλεισμός μας στο σκοτάδι της άγνοιας.Απ’ το σκοτάδι, λοιπόν, της άγνοιας, έχουμε περάσει στο εκτυφλωτικό φως. Ακριβώς! Πρόκειται για εκτυφλωτικό φως. Όντως, η πληθωρική πληροφορία, ο σημερινός καταιγιστικός ρυθμός του πολιτισμού της εικόνας και η λειτουργία πολλών πηγών γνώσης και πληροφορίας, όλα αυτά λειτουργούν ζαλιστικά. Ο σύγχρονος άνθρωπος, ο εξοικειωμένος με τη σύγχρονη ψηφιακή τεχνολογία, γίνεται, σε κάθε λεπτό της ζωής του, δέκτης ενός τεράστιου όγκου πληροφοριών, που σχεδόν αδυνατεί να παρακολουθήσει τις λεπτομέρειες προσεκτικά, δεν μπορεί να τις οργανώσει και ταξινομήσει μέσα του, κι ακόμη είναι πολύ δύσκολο να τις προσλάβει επιλεκτικά και, κυρίως, εκλεκτικά. Κάποιες, μάλιστα, φορές ο σύγχρονος άνθρωπος, μην μπορώντας να ενορχηστρώσει μέσα του την αφθονία και τον όγκο των πολλαπλών εισροών, βουλιάζει αμήχανα μέσα στον πληθωρικό του πλούτο.Γίνεται έτσι αυτονόητο ότι η έννοια της παγκοσμιοποίησης δε λειτουργεί μόνο στο επίπεδο των ποικίλων οικονομικών συναλλαγών και αλληλοεπιδράσεων. Ο ψηφιακός πολιτισμός είναι ίσως η πιο εμπράγματη διαβεβαίωση της πολιτιστικής παγκοσμιοποίησης. Όλα τα πολιτιστικά δεδομένα, όπου γης, είναι πλέον ανοιχτά, προσιτά και προσφερόμενα. Η οθόνη του υπολογιστή, η μικρή οθόνη των tablets, ή και η ακόμη μικρότερη των έξυπνων τηλεφώνων, όλα αυτά γίνονται θαυμαστικές επιφάνειες συσσωρευμένου πολιτισμού. Αυτές οι επιφάνειες, με σωστή και λελογισμένη χρήση, προκαλούν και δημιουργούν την ευφροσύνη της όρασης, της ακοής, της σκέψης και του συναισθήματος.Αυτό, ακριβώς, είναι το σύγχρονο και σχεδόν απίστευτο θαύμα του αιώνα μας!του κ. Νικήτα ΠαρίσηΠΑΡΑΤΗΡΗΡΣΕΙΣΑ. Να γράψετε την περίληψη του κειμένου σε 90-110 λέξεις [μονάδες 20]Β 1. «Ο ψηφιακός πολιτισμός είναι ίσως η πιο εμπράγματη διαβεβαίωση της πολιτιστικής παγκοσμιοποίησης»: Να αναπτύξετε το νόημα της παραπάνω περιόδου σε μια παράγραφο με τη μέθοδο της αιτιολόγησης και των παραδειγμάτων (80-90λ).[μονάδες 10]2. Να εντοπίσετε μέσα στο κείμενο και να καταγράψετε 5 περιπτώσεις χρήσης μεταφορικού λόγου.[μονάδες 2]3. έκδηλα, πενίας, παντελή, ταξινομήσει: Να γράψετε από ένα συνώνυμο για καθεμιά από τις παραπάνω λέξεις του κειμένου.[μονάδες 2]4. άμεση αφειδώς, δυνατότητες, μονοδιάστατος, άγνοιας:  Να γράψετε από ένα αντώνυμο για καθεμιά από τις παραπάνω λέξεις.[μονάδες 2,5]5. Να εντοπίσετε και να γράψετε δύο (2) σημεία του κειμένου που αποτελούν σχόλιο εξηγώντας παράλληλα με ποιον τρόπο το σχόλιο αυτό εκφράστηκε.[μονάδες 4]6. Να εντοπίσετε μέσα στο κείμενο και να γράψετε πέντε (5) διαφορετικής σημασίας διαρθρωτικές λέξεις και να δηλώσετε το είδος της συνοχής που επιτυγχάνεται.[μονάδες 2,5]7. «Γίνεται έτσι αυτονόητο ότι η έννοια της παγκοσμιοποίησης…και δημιουργούν την ευφροσύνη της όρασης, της ακοής, της σκέψης και του συναισθήματος»: Να γράψετε τα δομικά μέρη της παραγράφου και έναν τρόπο ανάπτυξής της αιτιολογώντας την απάντηση που δώσατε.[μονάδες 5]8. Στην πρώτη παράγραφο του κειμένου να εξηγήσετε το ρόλο που παίζουν τα εξής σημεία στίξης: εισαγωγικά, διπλή τελεία, θαυμαστικό.·         «νεόπλουτοι»·         «πάσχουμε»·         Αυτή, ακριβώς, είναι η νέα πραγματικότητα:·         Δηλαδή στο σύγχρονο σχεδόν απίστευτο θαύμα![μονάδες 2]Γ. ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΛΟΓΟΥΩς νέος που ζεις στην εποχή του καταιγισμού των πληροφοριών και των γνώσεων να αναφερθείς στο ρόλο που παίζουν τα Μ.Μ.Ε. στην πληροφόρηση και την ψυχαγωγία των νέων προτείνοντας παράλληλα τους τρόπους με τους οποίους ο θεσμός του σχολείου θα δημιουργήσει τους λεγόμενους «ενεργητικούς αναγνώστες και θεατές», ώστε να αντιμετωπίζουν κατάλληλα τον πληροφοριακό αυτό καταιγισμό. Το κείμενό σου θα δημοσιευτεί στην εφημερίδα του σχολείου σου [350-400λ][μονάδες 40]

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

ΚΑΛΟ ΣΚ!





Η ΜΑΓΕΥΤΙΚΗ ΠΙΝΕΛΙΑ ΤΟΥ ΒΑΝ ΓΚΟΓΚ

ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ (ειδικές, ενδοιαστικές, πλάγιες ερωτηματικές, αναφορικές, αιτιολογικές, τελικές, συμπερασματικές, χρονικές, υποθετικές, εναντιωματικές,) Άσκηση: α) Να υπογραμμίσετε τις δευτερεύουσες προτάσεις στις παρακάτω περιόδους και να τις χαρακτηρίσετε συντακτικά
1. Οὕτως ἀναίσθητος εἶ, ὥστε ού δύνασαι λογίσασθαι.
2. Εἰ καί μή βλέπεις, φρονεῖς ὅμως.
 3. Ὅτε ἡ μάχη αὕτη ἐγένετο, έτύγχανεν ἐν Σάρδεσιν ὤν.
 4. Λέγει ὡς ὑβριστής εἰμί.
 5. Φοβεῖται μή τή ἔσχατα πάθῃ.
 6. Χαίρω, ὅτι εὐδοκιμεῖς.
 7. Αὐτοῦ διατρίψομεν, ἕως ἄν φῶς γένηται.
8. Θίβρων, ἐπεί οὐκ ἐπείθετο, Λάρισαν ἐπολιόρκει.
9. Δῆλόν έστι ὅτι ἐγγύς ἦν βασιλεύς. 10. Δέδοικα (φοβάμαι) ὅπως μή φανῆς λίαν σοφός.
11. Αλλήλους ἤροντο (ρωτούσαν) τίς εἴη και πόθεν ἔλθοι.
12. Ἡ μήτηρ ἠρώτα τόν Κῦρον πότερον βούλοιτο μένειν ἤ ἀπιέναι.
 13. Ἔλεγεν ὅτι λύσοι τάς σπονδάς.
 14. Ἐπειδή ἐβούλοντο αὐτόν ἀποκτεῖναι, πέμπουσιν τήν Σαλαμινίαν ναῦν.
15. Ὁ δἐ συλλαμβάνει Κῦρον, ἵνα ἀποκτείνῃ αὐτόν.
16. Ἐπεί ἔαρ ὑπέφαινε (άρχιζε), Κῦρος συνήγαγε τούς στρατιώτας.
17. Εἰ μή ἐγώ ἐκέλευον, οὐκ ἄν ἐποίει ταῦτα Ἀγασίας.
 18. Μή ἀπέλθητε, πρίν ἡμᾶς ἀκούσητε. φιλολογικές σελίδες, αρχαία ελληνικά http://users.dra.sch.gr/papangel επιμέλεια: Χριστίνα Παπαγγελή
 19. Ἐμοί δοκεῖ πλεῖν ἡμας ἐπί Μυτιλήνην, πρίν τούς ἐχθρούς μαθεῖν ταῦτα.
20. Πᾶν ποιοῦσι ὥστε μή διδόναι δίκην (τιμωρεῖσθαι).
 21.
 Κίνδυνος ἐστί μή οὐ δυνηθῶ δηλῶσαι ταῦτα.
 22. Εἰ μη εἴχομεν φῶς, ὅμοιοι τοῖς τυφλοῖς ἄν ἦμεν.
 23. Οἱ Ἕλληνες ἤσθοντο ὅτι βασιλεύς ἐν τοῖς σκευοφόροις εἴη.
 24.
Εἴ τινα λάβοιεν τῶν ἐχθρῶν, ἀπέκεινον.
 25. Εἰ και ἔχομεν χρήματα, ὅμως οὐκ εὐτυχοῦμεν.
 26. Θαυμάζω ἔγωγε, εἰ μηδείς ὑμων μήτ΄ἐνθυμεῖται μήτ΄ὀργίζεται.

Stars

  Καλή αρχή αστέρια μου!!!!! Θεματική ΕνότηταΚύρια Στοιχεία & Χαρακτηριστικά Βιογραφία • Καταγωγή από πλούσια αριστοκρατική οικογένεια τ...