Πέμπτη 28 Νοεμβρίου 2019

αρχαία ελληνικά α λυκείου


ΑΣΤΕΡΙΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΣΤ ΑΥΡΙΟ... ΚΑΝΤΕ ΤΑ ΓΙΑ ΕΞΑΣΚΗΣΗ
ΚΑΙ ΘΑ ΑΝΤΑΜΕΙΦΘΕΙΤΕ!


  • πρεσβυτάτων(θετικός/συγκριτικός βαθμός):
  • νεωτάτων(θετικός/συγκριτικός βαθμός):
  • χαλεπῶς (συγκριτικός/υπερθετικός βαθμός):
  • ἀρχαίου (συγκριτικός/υπερθετικός βαθμός στο θηλυκό γένος):
  • φανερῶν(συγκριτικός/υπερθετικός βαθμός):
 ΝΑ ΤΟ ΔΩΡΑΚΙ ΓΙΑ ΤΟΛΗ, ΣΠΥΡΙΔΗ, ΠΟΛΥΖΟ, ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΓΙΑ ΠΟΙΟΥΣ ΆΛΛΟΥΣ:


. Να συμπληρώσετε τα κενά της ακόλουθης παραγράφου με τις παρακάτω λέξεις, αφού τις τοποθετήσετε σε σωστή σειρά και στο σωστό τύπο: κατάρτιση, ισηγορία, αυταπόδεικτος, αμείλικτος, μισαλλόδοξος, αυτονόητος, προωθητικός.

…Η συμβολή του διαλόγου στην εύρεση της αλήθειας είναι μεγάλη και αναμφισβήτητη. Κανένας φραγμός δεν μπορεί να αντέξει τον……………….. ανταγωνισμό «θέσης» και «αντίθεσης». Προκαταλήψεις, δογματικές και ………………..θέσεις, σκοπιμότητες αποκαλύπτονται ………………..από την πιο πειστική ερμηνεία. Η διεξαγωγή ενός καλού διαλόγου προϋποθέτει πνευματική ………………..των διαλεγομένων, κριτική ικανότητα, ελευθερία
σκέψης και το δικαίωμα της……………….. . Τα στοιχεία αυτά αντίθετα με ………………..αλήθειες και………………..                                         συμπεράσματα.   




. Να βρείτε την ετυμολογία των παρακάτω λέξεων: σύσταση, εμβέλεια, διαλεκτική, ανέκκλητος, διασκελίζω.

. Να δώσετε παραγόμενα επίθετα από τα ρήματα λανθάνω, ωθούμαι και να γράψετε μια πρόταση για καθένα απ’ αυτά.
 Να επιλέξετε τη σωστή απόδοση της σημασίας των παρακάτω λέξεων κυκλώνοντας το αντίστοιχο γράμμα:
                     1. λανθάνω                                 α. διαπράττω λάθος
                                                                         β. ξεφεύγω την προσοχή κάποιου
                     2. εμβέλεια                                 α. η εμβάθυνση σε ένα θέμα      
                                                                         β. η μέγιστη απόσταση βολής
                     3. σύσταση                                  α. συγκρότηση - ίδρυση
                                                                         β. αναδιοργάνωση
                     4. διαλεκτική                              α. μέθοδος αναζήτησης της αλήθειας
                                                                         β. μονολογικός συλλογισμός
                     5. στατικός                                   α. αεικίνητος
                                                                          β. ακίνητος
                     6. ανέκκλητος                             α. τελεσίδικος, οριστικός
                                                                          β. αυτός που εύκολα ακυρώνεται
                     7. ιδεατός                                     α. φανταστικός, ιδεώδης
                                                                          β. υπαρκτός
                     8. διασκελίζω                              α. υπερπηδώ
                                                                          β. ακινητοποιώ    
 Να αντιστοιχίσετε τις λέξεις της στήλης Α με αυτές της Β, ώστε να δημιουργηθούν ζεύγη συνωνύμων:

                              Α                                                                   Β
                   α. αεργία                                                  1. τεχνική εκπαίδευση
                   β. αναλφαβητισμός                               2. απραξία
                   γ. επαγγελματική κατάρτιση                 3. πνευματική ευελιξία
                   δ. ενότητα                                               4. υπόβαθρο
                   ε. υψηλό πνευματικό επίπεδο               5. σύμπνοια
                  στ. υποδομή                                             6. αμάθεια

Τετάρτη 27 Νοεμβρίου 2019

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ Γ ΛΥΚΕΙΟΥ

 ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ
πόλη: Μιλώντας για την πόλιν ο Αριστοτέλης δηλώνει καθαρά ότι τη θεωρεί μία από τις κοινωνικές οντότητες (ομάδες συνύπαρξης) των ανθρώπων. Η πρώτη ήταν, κατά τη διδασκαλία του, η οικογένεια (οἰκία, οἶκος), το αποτέλεσμα του φυσικού «συνδυασμού» άρρενος και θήλεος· σκοπός της ήταν η ικανοποίηση των καθημερινών αναγκών του ανθρώπου. Η δεύτερη ήταν το χωριό (η κώμη), η κοινωνία που σχηματίστηκε από πλείονας οἰκίας για την ικανοποίηση αναγκών ανώτερων από τις καθημερινές ανάγκες του ανθρώπου. Τέτοιες ήταν, βέβαια, οι πνευματικότερες ανάγκες του, π.χ. η ανάγκη για λατρεία του θείου ή για απόδοση της δικαιοσύνης· η οικογένεια δεν μπορούσε να έχει ούτε τυπικό λατρείας, λατρευτικές δηλαδή ιεροτελεστίες, ούτε μηχανισμό απόδοσης δικαιοσύνης. Η τρίτη κοινωνική οντότητα ήταν η πόλις.
τέλεια: Μέσα στη λέξη αυτή ο αρχαίος 'Ελληνας άκουγε καθαρά τη λέξη τέλος, μια λέξη που δήλωνε τον σκοπό για τον οποίο είναι πλασμένο το καθετί, τον προορισμό του. Είναι φανερό ότι με αυτή τη σημασία η λέξη δεν δήλωνε ό,τι η δική μας λέξη τέλος· ίσα ίσα δήλωνε τη στιγμή της τελείωσης, της ακμής, της ολοκλήρωσης. Στη συγκεκριμένη λοιπόν περίπτωση του κειμένου μας το επίθετο τέλεια λέγεται σε σχέση με την ολοκλήρωση του εξελικτικού κύκλου που παρακολουθούμε (οἰκία - κώμη - πόλις)· με το νόημα αυτό η στιγμή της ολοκλήρωσης δηλώνει και το τέλος της εξέλιξης (η οποία όμως δεν οδηγεί σε μια τελική φθορά, αλλά σε μια τελική ολοκλήρωση). «τέλος»: σημασιολογική διερεύνηση (λήμμα) [πηγή: Βασικό Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής-Πύλη για την Ελληνική Γλώσσα]
αυτάρκεια: Στα Ηθικά Νικομάχεια ο Αριστοτέλης μας είπε καθαρά τι εννοεί με αυτή τη λέξη. Χρησιμοποιούμε, είπε, αυτή τη λέξη όταν θέλουμε να δηλώσουμε πως κάτι είναι και μοναχό του τέλειο αγαθό, ότι και μόνο του κάνει τη ζωή άξια να τη ζήσει κανείς, έχοντας το αίσθημα ότι δεν έχει ανάγκη από τίποτε άλλο. Στο δικό μας χωρίο η πόλις χαρακτηρίζεται τέλεια, ακριβώς γιατί τίποτε άλλο δεν χρειάζεται πέρα από αυτήν ο πολίτης, αφού η πόλις είναι αυτάρκης, μπορεί δηλαδή και μόνη της να του χαρίσει το πιο μεγάλο αγαθό, που είναι το εὖ ζῆν, η εὐδαιμονία. Μια πόλις λοιπόν είναι αυτάρκης αν η γεωγραφική της θέση της εξασφαλίζει άφθονα τα υλικά αγαθά και τη βοηθεί στην εμπορική της ανάπτυξη, αν έχει τις απαραίτητες αμυντικές δυνατότητες και αν διαθέτει σύστημα χρηστής διοίκησης και, προπαντός, απονομής της δικαιοσύνης, επομένως αν είναι ανεξάρτητη ή, με άλλα λόγια, αν δεν χρειάζεται εξωτερική βοήθεια, για να καλύψει τις υλικές και ηθικές - πνευματικές - κοινωνικές ανάγκες της. Η εξασφάλιση της αυτάρκειας Ξενοφών, «Πόροι» ή «Περί Προσόδων» 1, 2-8: Η αυτάρκεια της Αθήνας (παράλληλο κείμενο) [Αρχαία Ελλάδα, ο τόπος και οι άνθρωποι, Β Γυμνασίου]
Επίσης: Στο σημείο αυτό αρχίζει ένα νέο επιχείρημα, δηλ. προστίθεται ένα νέο στοιχείο στη συλλογιστική διαδικασία, που αποβλέπει στο να αποδείξει ότι «η πόλη υπάρχει εκ φύσεως» και ότι «ο άνθρωπος είναι ον προορισμένο από τη φύση να ζει σε πόλη». Το περιεχόμενο του καινούργιου επιχειρήματος είναι: «Κάθε ον έχει να υπηρετήσει με την ύπαρξή του έναν στόχο. Ορισμένος από τη φύση ο στόχος αυτός είναι κάτι το εξαιρετικό, κάτι το άριστο· και της πόλης, επομένως, ο στόχος, η αυτάρκεια, είναι κάτι το άριστο, άρα κάτι το φυσικό, αφού η φύση επιδιώκει —και πραγματοποιεί— πάντοτε το άριστο».
ο άνθρωπος είναι εκ φύσεως πολιτικὸν ζῷον: Σε ένα χωρίο των Ηθικών Νικομαχείων διαβάζουμε: «Θα ήταν πολύ παράξενο να λέμε ότι είναι ευτυχισμένος ο άνθρωπος που ζει μόνος με τη μοναξιά του (μονώτης)· κανένας δεν θα ήθελε να ζει σε απόλυτη μοναξιά, ακόμη κι αν είχε όλα τα καλά του κόσμου· γιατί ο άνθρωπος είναι ένα ον προορισμένο από τη φύση να ζει σε πολιτική κοινωνία, μαζί με άλλους (συζῆν πεφυκός)».
ο δίχως πόλη: ο δίχως πατρίδα· ύστερα: ο εξόριστος = ο δίχως πολιτικά δικαιώματα.
ο δίχως πόλη από κάποια τυχαία συγκυρία: ἄπολις από τυχαία συγκυρία ήταν π.χ. ο Φιλοκτήτης, που ο Σοφοκλής τον παρουσιάζει στην ομώνυμη τραγωδία του ως «ἄφιλον ἐρῆμον ἄπολιν ἐν ζῶσιν νεκρόν» (στ. 1018).
άνθρωπος κατώτερης ποιότητας: άνθρωπος κατώτερης αξίας, κατώτερος / εκφυλισμένος άνθρωπος.
«άνθρωπος δίχως σόι, δίχως νόμους, δίχως σπιτικό»: Έτσι (ἀφρήτωρ ἀθέμιστος ἀνέστιος) χαρακτηρίζεται στην Ιλιάδα (I 63) ο άνθρωπος που αγαπά τον πόλεμο· κατά τον Αριστοτέλη τα ίδια αυτά επίθετα ταιριάζουν στον ἄπολιν, τον άνθρωπο που ούτε συγγενείς έχει ή λογαριάζει, ούτε από νόμους ξέρει, ούτε σπιτικό έχει: όλα αυτά περιγράφουν έναν άνθρωπο που στο πρόσωπό του είναι φανερή μια διαστροφή της ανθρώπινης φύσης· εκτός κι αν πρόκειται για ον που ξεπερνά —όπως ο θεός Άρης, ας πούμε— την ανθρώπινη φύση. Είναι φανερό ότι ο Αριστοτέλης —το λέει ο ίδιος στη συνέχεια— θεωρεί τον ἄπολιν και τον άνθρωπο δίχως σόι δύο έννοιες ταυτόσημες, ή ότι η πρώτη είναι συνέπεια της δεύτερης.
στο παιχνίδι των πεσσών (:της ντάμας): Δυστυχώς δεν είμαστε σε θέση να ξέρουμε σε ποιον ακριβώς κανόνα του αγαπητού στους αρχαίους Έλληνες αυτού παιχνιδιού γίνεται αναφορά. Το παιχνίδι των πεσσών: Ο Αχιλλέας παίζει με τον Αίαντα (αγγειογραφίες) [πηγή: Wikimedia Commons]


ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ Γ ΛΥΚΕΙΟΥ

ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΣΧΟΛΙΑ

ΠΟΙΗΣΗ


Στο περιοδικό ΚΕΦΑΛΟΣ δημοσιεύτηκε η παρακάτω συνέντευξη, στα πλαίσια ενός αφιερώματος που μου έγινε:


Στη σημερινή μας παρουσίαση στα πλαίσια της δράσης: «ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ», θα σας παρουσιάσουμε τη λογοτέχνιδα, Ευαγγελία Γραμμένου, η οποία συμμετέχει στην ««Εγκυκλοπαίδεια Σύγχρονων Ελλήνων Λογοτεχνών» και απάντησε στις ερωτήσεις του Δημοσιογράφου, Λογοτέχνη και Εκδότη του Περιοδικού Κέφαλος, κ. Πλούταρχου Πάστρα, για το λογοτεχνικό του έργο, τα βιβλία και τη λογοτεχνία. 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΓΡΑΜΜΕΝΟΥ


1. Αν έπρεπε να δώσετε έναν ορισμό για τη λογοτεχνία, ποιος θα ήταν αυτός; 

Η λογοτεχνία είναι ένας πολυσήμαντος και εν εξελίξει όρος, και για τούτο είναι μάλλον δύσκολο να δοθεί ένας απόλυτος ορισμός. Θα τολμούσα να πω ότι η λογοτεχνία είναι ένας τρόπος αποτύπωσης της πραγματικότητας με έναν τρόπο «serio ludere».  Ο λογοτέχνης, ως homo narrans  προσπαθεί να εξεικονίσει, να ερμηνεύσει, να  μεταμορφώσει τον κόσμο.

2. Τι μπορεί να προσφέρει η Λογοτεχνία στο σύγχρονο άνθρωπο;

Ο λογοτεχνικός λόγος είναι λόγος που έχει το δικαίωμα να ψεύδεται. Ως εκ τούτου ανοίγει ένα ευρύ πεδίο προβληματισμού όσον αφορά τη λειτουργία της λογοτεχνίας: προσφέρει παραμυθία στον άνθρωπο, μεταμορφώνει την πραγματικότητα ή  ψυχαγωγεί; Αλλά πόσο μπορεί να θεωρηθεί ψυχαγωγική λογοτεχνία για παράδειγμα «Η μεταμόρφωση του Κάφκα»;  Ή η αστυνομική λογοτεχνία που κάποτε αμφισβητούνταν ως λογοτεχνικό είδος. Ας λάβουμε δηλαδή υπόψη μας ότι τα κριτήρια της λογοτεχνικότητας είναι κριτήρια εν εξελίξει και διαφοροποιούνται μέσα στον χρόνο.

3. Η ποίηση στις ημέρες μας δεν έχει τη θέση που κατείχε παλαιότερα. Για ποιο λόγο πιστεύετε πως συμβαίνει αυτό και πως θεωρείτε ότι θα είναι το μέλλον της; Τι σημαίνει για σας ποίηση;

Θα μπορούσαμε εδώ να αναφέρουμε χιλιάδες απόπειρες ορισμού της ποίησης. Θα κάνω αναφορά στον στίχο του αυτοαναφορικού ποιήματος του Γιώργη Παυλόπουλου: «η ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή». Προσωπικά, θα έλεγα ότι ποίηση είναι η προσπάθεια να ειπωθούν τα άφατα, όχι απαραίτητα όταν το επιλέξει ο ποιητής αλλά όταν η  ίδια η ποίηση το επιτάσσει. Σε εποχές κρίσης, όπως η σημερινή, είθισται να δολοφονούν τους ποιητές. Είθισται να καταδικάζεται η ποιητική γραφή ως παράταιρη και μάλλον αταίριαστη με τις ανάγκες των ανθρώπων, οι οποίες περιχαρακώνονται στα υλικά  αγαθά και την αναζήτηση των βιοποριστικών μέσων. Ας σκεφτούμε όμως το εξής: η ένδεια αφορά περισσότερο «το έσω πλούτος» και για αυτόν τον λόγο η ποίηση δεν είναι περιττή ούτε είδος πολυτελείας. Είναι μάλλον ένα μονοπάτι για την εσωτερικότητα και την περίσκεψη και τη στροφή στα σημαντικά.

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ


Με αφορμή και αιτία τη δολοφονία του Βαγγέλη Γιακουμάκη γράφτηκε αυτό το διήγημα.


Διήγημα: “Όταν φύγουν οι πεταλούδες”

Της Ευαγγελίας Γραμμένου // *




Χθες κοιμήθηκα αγκαλιά, για μια ακόμη νύχτα, με το μπλε τετράδιο. Σημειώσεις. «Υγιεινή και ανα-ασφάλεια τροφίμων», γράφει στην ετικέτα. Έτσι ακριβώς. «Ανασφάλεια». Στην μέσα σελίδα υπάρχουν ζωγραφισμένες δύο τέλειες πεταλούδες. Κόκκινα και μπλε φτερά. Μεγάλα, δυνατά. Σαν σόλοικες φαντάζουν εδώ. Φοβιστικές. Γιατί το αλλιώτικο και το απ’ αλλού φερμένο, πάντα του φοβίζει.
Δύο χρόνια τώρα, από τη στιγμή που το άρπαξα, στη ζούλα, πάνω στην αναμπουμπούλα του θανάτου σου, εγώ και αυτό το τετράδιο γίναμε αχώριστοι. Ξέρω ότι δε μου ταιριάζει. Αυτή η ευαισθησία χαλάει την εικόνα του μπαγάσα, του καθικιού που ήμουνα. Σε βλέπω με κείνο το βλέμμα το νοτισμένο, του κουταβιού, να γελάς επιτέλους. Ας είναι. Ξεφορτώθηκες τουλάχιστον το αινιγματικό μειδίαμα που τόσο μας τσάντιζε.
« Τζοκόντα! Το βρήκα. Μοιάζει το χαμόγελό σου με της Τζοκόντα», είπε εκείνη η σερβιτόρα στη «Σκάλα». Στο κολλήσαμε και αυτό. Ένας κρίκος ακόμα στη βαριά αλυσίδα που σε βάλαμε να κουβαλάς. Δεν πολυκαταλάβαμε τότε. Τώρα καταλαβαίνω. Ξέρω για τη Μόνα Λίζα. Διαβάζω πια. Όχι για τη σχολή. Γραμμένη την έχω. Ούτε που πατάω. Άλλαξα και γειτονιά. Δεν συχνάζω στην «Κατσαρόλα», δεν πάω στο γυμναστήριο του Alex… Τίποτα. Τώρα έγινα αυτό που ήμουν πάντα.
Έτσι δεν λένε οι φιλόσοφοι; Ο καθένας οφείλει να γίνει ο εαυτός που πρέπει να είναι.
Τίποτα λοιπόν. Κλείνομαι στο δώμα της κυρά Βασίλαινας, μακριά στον Κάτσικα, και διαβάζω ό,τι κορόιδευα: ποίηση, αδερφίστικα πράματα, φιλοσοφίες του νου και της ψυχής.
Αν ζούσε τώρα η μάνα, θα σταυροκοπιόταν. Καημό το ’χε να με δει με βιβλίο. Πού εγώ, ηλεκτρονικά και γκόμενες. «Το κοπέλι ετούτο είναι δυνατό, μαθές, ίντα τα θέλει τα γυναικωτά καμώματα;» τη μάλωνε ο πατριός μου και έριχνε συνοδευτικά κάνα φούσκο, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε. Άγριος ήτανε. Αγριάδα έμαθα. Νταής ήτανε,
νταηλίκι έμαθα, με το στανιό στην αρχή, με μύξες και με κλάματα. Έμαθα. Ήταν και πιο εύκολο, βέβαια. Τον έβλεπα, έστριβε το μουστάκι και ξεπόρτιζε δίχως να δίνει λόγο. Άντρας σωστός. Κρητίκαρος. Έτσι όπως έγινα, «Ζαμπέλα» με φωνάζουν οι νταήδες, σιγά μη γυρίσω πίσω στο χωριό. Τους φτάνει ο λωλό- Σηφαλιός. Έχουν να παίζουν, καθώς πίνουν τις ρακές. Μικρό το αλωνάκι μαθές τί να κάνουν…
Παίζουν έτσι, στις χάντρες του κομπολογιού, τα ξένα τα σουσούμια. Στο σπίτι σας, έσπασαν οι καθρέφτες, μου έρχεται να φωνάξω. Δεν υπάρχει όμως κανένας για να ακούσει.
Δεν γυρίζω το λοιπόν.
Κι όχι ότι φοβάμαι. Όχι. Πιότερο σκιάζομαι ετούτες τις πεταλούδες που στρίβουν τις μυτερές κεραίες τους βαθιά μες στην κοιλιά μου. Πώς με ξεγέλασαν και τις πήρα αντάμα… Τα χρώματά τους πέρασαν στα μάτια μου. Δεν θωρώ καλά, σου λέω. Περνώ σε μέρη σκοτεινά όπου δεν φτάνει ο ήλιος, και βαθύτερα απ’ το λαγούμι που σε ρίξαμε, τα βάτα με ξεσκίζουνε, γυρίζω ματωμένος στο κρεβάτι, τα αυτιά αντηχούν μονάχα βόμβους μονότονους, το στόμα μου στεγνό, ξερνάει τον καφέ, το νερό ακόμα.
«Έναν καφέ να πιω, μόνο έναν καφέ αφήστε με» φώναζες. Κι εγώ ο Ιούδας, το κέρατο το βερνικωμένο, δεν σ’ άφηνα. Τρικλοποδιά έγινα να σκουντουφλάς, σκοινί να σε τραβάνε οι λύκοι. Αντρικά πράματα, να δεις στο στρατό καψώνια, λέγαμε.
Παράξενο όργανο το στομάχι. Τι χωνεύει… Γαργάρα όλα, ξέπλυμα κανονικό οι ανεγκέφαλοι, έτσι να βολευόμαστε. Μηρυκαστικό είμαι. Δύο χρόνια, δύο κομμένες φλέβες, δύο πεταλούδες χρειάστηκαν για να αναμασήσω τις γροθιές, τις κλωτσιές, τις βρισιές, τα αντρικά τα πράματα.
Φέτο τη Μεγάλη Πέμπτη, ανέβηκα στο μοναστήρι των Φιλανθρωπηνών. Περπάτησα στα καλάμια, και σούρουπο, σούρθηκα με την κοιλιά, σα σκώληκας, και χώθηκα μέσα. Χάθηκα στις αγιογραφίες. Κύρτωσα πολύ, όσο που έγινα μια ξεθωριασμένη εικόνα, με μάτια πελώρια όλο ίσκιους και φτερά. Ώρες πολλές πέρασαν σκυμμένες μαζί μου να μετράμε μέχρι τη δωδεκάτη. Μαζί μου υπομόνεψε κι ο Χριστός κι ο Ιούδας. Αδελφωμένοι. Το άλλο πρωί ήρθε η διακόνισσα.
– «Είσαι πιασμένος στο χασίσι»; με ρώτησε.
– «Όχι» της απάντησα, «στις πεταλούδες».
Κουνώντας το κεφάλι με τα βαριά μυωπικά γυαλιά, μου ΄χωσε στη χούφτα κάτι ευρώ. Τα πήρα και έφυγα. Πώς έφτασα στο δώμα ούτε που θυμάμαι. Ανάσταση ούτε που θυμάμαι. Ήρθε; Μάλλον όχι. Σίγουρα όχι. Με προσπέρασε και αυτή, όπως εκείνη η Ιωάννα, με τα μακριά ξανθά μαλλιά. Ένας χείμαρρος, ένας κορίτσαρος, και να μας έχει όλους του φτυσιματού. Τόσοι μάγκες μέσα στο κουτούκι, και αυτή να πάει να κάτσει δίπλα σου, κι όλο να συζητάει για την Κρήτη, για το Σέλι, για τα πανηγύρια στον Αϊ- Λιά, και άλλα τέτοια. Σε μίσησα. Κοίτα πέραση η Τζοκόντα, έλεγα και χασκογελούσα αλλά μια λύπη κακιά, με σκέπαζε κιόλας με τη βρωμοκουρελού της.
Την άλλη μέρα πρότεινα στους άλλους το αστείο με το σκοινί απ’ το μπαλκόνι. Έτσι για πλάκα. Νταγιαντάς ή όχι, να διούμε.
Κι άντεξες, λέει, όλο το βράδυ. Και μείς λυσσάξαμε πιο πολύ, που δεν μας εμαρτύρησες. Κανέναν μας. Το στόμα σφαλιχτό, ξανά, με κείνο το μικιό χαμόγελο, μα ίσα ίσα που ξάκριζε πια.
Κρατώ σφιχτά το μπλε τετράδιο της «ανα- ασφάλειας». Δεν νιώθω ανθρωπινά πια. Πουθενά. Ο δρόμος μου έγινε σα καπνός, σα θάλασσα αχνιστή, πλέω δεν πορπατώ, βάρος κανένα, με σέρνουν πεταλούδες και με τραβολογούν όθεν εκειά… Εκειά στο λάκκο με τα βάτα, και κάνω με τα χέρια μου τα αδύναμα, έτσι, να φύγουν πια, να φύγουν, δεν ημπορώ, και αυτές μένουν και βυζαίνουν λαίμαργα τις φλέβες μου, και μου κεντούν κεντίδια και μπλε και κόκκινα φτερά και με φεύγουν μακριά, στο αλλιώτικο.


ΑΡΧΑΙΑ Γ ΛΥΚΕΙΟΥ

 Λοιπον κυριες και κυριοι:
Μαθετε πολυ καλα πολυ καλα τα παρακατω ρηματα:

Ορω
Λεγω
Αιρω
Οιδα
Γιγνωσκω

Βαινω
Τιθημι
Ιστημι
ΚΑΙ ΠΡΟΣΟΧΗ:ΘΑ ΣΑΣ ΕΛΕΓΞΩ.....
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ ...A PRIORI

Stars

  Καλή αρχή αστέρια μου!!!!! Θεματική ΕνότηταΚύρια Στοιχεία & Χαρακτηριστικά Βιογραφία • Καταγωγή από πλούσια αριστοκρατική οικογένεια τ...