Πέμπτη 10 Μαρτίου 2022

ΔΩΡΑΚΙ !!!

 

Διήγημα: “You are my anchor in Anchorage”

Της Ευαγγελίας Γραμμένου // *

 

 

Το «σ’ αγαπώ» στη φετινή κάρτα είναι λίγο στραβογραμμένο. Γέρνει το «ω» και  εγώ γερνώ. Τώρα που το σκέφτομαι, κάθε χρόνο, γέρνει λίγο πιο πολύ, έτσι, μιαν ιδέα. Πενήντα χρόνια τώρα, σε κάθε επέτειο, παίρνει την κατιούσα. Σαν να γειώνεται. Περνούν τα χρόνια, και μείς παππούδες πια, στα εβδομήντα πέντε, πατημένα.

Όμως το «σ’ αγαπώ», και φέτος στη χρυσή μας επέτειο, φιγουράρει στην λουλουδάτη κάρτα μου: water lilies και ορχιδέες, με λευκά και μωβ χρώματα. Το άρωμά τους τρελαίνει τη μύτη μου, είχε πει τότε όταν είδε  την πρώτη κάρτα. Πέντε Ιουλίου του χίλια εννιακόσια εξήντα έξι.

Ο γάμος μας στην Εκκλησία του Χριστού, κοντά στο πανεπιστήμιο της, στη Deparr Road. Ξέκλεψε μια ώρα και ήρθε μόνη, με τα μαύρα μαλλιά της ως κάτω στην πλάτη, και ένα κατάλευκο κάπως μεγαλίστικο ταγιέρ. Περίμενα χωμένος μέσα στη μπλε στολή μου, ένας ξερακιανός εκεί, με τον φόβο στα μεγαλωμένα μάτια μου μήπως και δεν έρθει,  μια νεράιδα των πάγων, και γω ένας βαρετός καραβανάς. Όμως ήρθε, με φίλησε πρώτη, πήρε τα λουλούδια, λευκά λίλιουμ και ψιθύρισε «μη φοβάσαι, θα είμαι πάντα μαζί σου». Και έπαψες να φοβάσαι, φουκαρά αξιωματικέ, με τα χρυσά κουμπιά και το στρατιωτικό καπέλο, που σου ’πεφτε λίγο μεγάλο.

Μα ακόμα δεν κατάλαβα,  πότε έπαψε να είναι το δειλό ποντικάκι που ήταν, όταν την πρωτοείδα στο φεστιβάλ της Ανεξαρτησίας της 4η Ιουλίου.

Η μπάντα της σχολής έπαιζε μουσική και οι φοιτητές κάναμε παρέλαση, με καμάρι, είν’ αλήθεια, γιατί οι καινούριες στολές μας ήταν εντυπωσιακές, και τα κορίτσια, οι εθελόντριες φοιτήτριες, κοιτούσαν, πες τρυπούσαν, με κάτι μάτια που μας έκαναν να παραπατάμε. Πρώτα πρόσεξα τον ατίθασο, εβένινο χείμαρρο των μαλλιών της, καθώς ετοίμαζε σάντουιτς με σολομό και καβουροπόδαρα για τους επισκέπτες. Σήκωνε το μικρό της χέρι και συμμάζευε τις ανυπότακτες τούφες συνέχεια, μα δίχως αποτέλεσμα. Τα πόδια μου και η καρδιά μου έχασαν ταυτόχρονα το βήμα. Για πάντα, από τότε. Μετά το φαγητό βρεθήκαμε -όλως τυχαία, δεν το επιδίωξα- να τρέχουμε στο mount marathon, εκεί σε μια στιγμή, στραμπούλιξε το πόδι της -όλως τυχαία ήμουν δίπλα, ήξερα από πρώτες βοήθειες- και την κουβάλησα σχεδόν, μέχρι το κατάλυμα.

Της κράτησα παρέα όλο το βράδυ στον πόνο του πρησμένου της ποδιού. Την  έκανα να ξεχαστεί μιλώντας για λιβάδια με ορχιδέες -βοτανολογία το χόμπι μου- , τυρκουάζ νερά και κοκοφοίνικες. Το όνειρό μου, έγινε ο παράδεισός μας. Μου είπε πως σπουδάζει στο Pacific University κοινωνιολογία. Της είπα πως είμαι αξιωματικός στην στρατιωτική Ακαδημία. Αυτό ήταν.

Τα χρόνια κύλησαν σαν το νερό, το καλοκαίρι, στην Eklutna lake, όπου κάναμε βαρκάδα. Χρόνια πολλά, πότε με μια λάμψη από το Aurora Borrealis, και πότε με στεγνό στόμα φόβου, όπως τότε που μια τεράστια λευκή  αρκούδα, εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά στα παιδιά. Ήταν  κοντά στη στρατιωτική βάση, όταν ήρθαν να με δούνε. Είχα άσκηση για  τρεις εβδομάδες συνέχεια, τα κορίτσια κλαίνε και σε ζητάνε, είπε, και τα φόρτωσε ως το Denali Borough. Και όταν ήρθαν, σώες μετά την περιπέτεια, δεν ήταν πια το ποντικάκι, ούτε το λίλιουμ των πάγων. Ήταν ένα  δυνατό ποταμόπλοιο που πέρναγε μέσα από  τους πάγους στο Άνκορατζ: στα διαβάσματα των δίδυμων, στις ατελείωτες νύχτες του χειμώνα, στην τακτική μου θλίψη, κάθε τέλος καλοκαιριού, στους αλκοολικούς της δουλειάς της, στους γάμους των κοριτσιών, στο σύνδρομο της άδειας φωλιάς.

Ξέρεις τι λέω, καημένε; Εσύ δήθεν ο ετοιμοπόλεμος και η Εύα τελικά πολεμούσε πενήντα χρόνια. Εκεί στο τελευταίο σύνορο, στο σπίτι  στην E 5th Avenue. Ήθελε τεράστια παράθυρα και κίτρινες κουρτίνες, ένα παγκάκι, θρόνο, για το νεραϊδίσιο σώμα της, ήθελε το χέρι μου στον ώμο της, ήθελα το «μη φοβάσαι».

Και τώρα…

Να’ μαι επιτέλους στον παράδεισο των Μπαρμπάντος, στο Coconut Hotel, ατενίζοντας από τη βεράντα wild orchids σε όλα τα χρώματα. Φορώ τη βερμούδα που μου ετοίμασε και χάνομαι ρεμβάζοντας. Μου λείπει, αλλά είναι ένα στοίχημα να τα ετοιμάσω όλα, όπως έχω ονειρευτεί τόσες φορές, τις αξημέρωτες νυχτιές στο Άνκορατζ.

Δίπλα στη θάλασσα, κάτω από το φως των αστεριών, θα σερβιριστεί αύριο βράδυ το δείπνο. Τεράστια αρωματικά κεριά θα γεμίζουν με παράξενες σκιές το αλαβάστρινο πρόσωπό της. Η Εύα θα φοράει μια μακριά, έξωμη, ολόλευκη τουαλέτα και ένα κόσμημα-δώρο στα ασημιά μαλλιά της. Το απαλό αγέρι θα τραγουδά μαζί με την ορχήστρα το τραγούδι μας. Καθώς χορεύουμε, η καρδιά μου θα χάσει  και πάλι το βήμα.

Κοιτώ ξανά το στραβογραμμένο «σ’ αγαπώ». Φως φανερό. Επείγουσα ανάγκη, χρειάζεται την άγκυρά του.

 

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ Α ΛΥΚΕΙΟΥ


ΜΟΝΟ ΑΥΤΕΣ ΓΙΑΤΙ ΕΊΜΑΙ ...ΚΑΛΗ!


1. Κελεύω: να γράψεις ευκτική αορίσστου

2. κελεύω: να γράψεις προστακτική αορίστου

3. αντιλέγω: μετοχή μέλλοντα 

4. αντιλέγω: να κλιθεί η μετοχή παρακειμένου αρσενικός

5. έχω: να κλιθεί η ευκτική ενεσστώτα

 

Τετάρτη 9 Μαρτίου 2022

ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΣΗΣ ΕΚΘΕΣΗ Γ

 ΚΕΙΜΕΝΟ 1

Παράγοντες στην επιλογή επαγγέλματος

Όσο παράδοξο και να φανεί, η επιλογή επαγγέλματος από τον νέο άνθρωπο είναι συνισταμένη πολλών παραγόντων. Στην πραγματικότητα, αποτελεί συλλογική απόφαση. Βέβαια, η κλίση του νέου είναι βασικός παράγοντας. Αλλά αυτή αποτελεί μόνο μια γενική κατεύθυνση (ενώ το επάγγελμα είναι μια συγκεκριμένη ενασχόληση). Από κει και πέρα, σημαντική είναι η επίδραση της στάσης και της εμπειρίας των γονιών, μαζί με τα όποια όνειρα ή προσδοκίες έχουν από το παιδί τους, καθώς και της παρέας του νέου, αλλά, αυτό δεν θα πρέπει να λησμονιέται, των τάσεων της ίδιας της κοινωνίας…

Πρώτη είναι η δυνατότητα εύρεσης εργασίας στο αντικείμενο που πρόκειται κανείς να ειδικευθεί. Είναι προφανές πως δεν έχει απολύτως κανένα νόημα να πάει και να σπουδάσει κανείς κάτι, για το οποίο δεν υπάρχει ζήτηση στην αγορά εργασίας. Δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο να σπουδάζει κάποιος ένα αντικείμενο, θεωρώντας ότι δεν θα έχει εργασιακό πρόβλημα και μετά να διαπιστώνει ότι η αγορά εργασίας είναι κορεσμένη από την ειδικότητα αυτή. Επομένως, θα πρέπει να έχει μια, γενική έστω, άποψη του χώρου, στον οποίο θα κινηθεί επαγγελματικά, ώστε να γνωρίζει εκ των προτέρων τις δυσκολίες που θα συναντήσει και, εφόσον επιθυμεί να συνεχίσει προς εκείνη την κατεύθυνση, να είναι οπλισμένος και με την απαραίτητη επιμονή και υπομονή.

Η δεύτερη παράμετρος είναι οι απολαβές. Δεν ασκούμε κάποιο επάγγελμα μόνο επειδή μας αρέσει, ή επειδή δεν έχουμε τίποτε άλλο να κάνουμε. Το ασκούμε για λόγους επιβίωσης. Αυτό σημαίνει ότι οι απολαβές είναι από τους πλέον σημαντικούς παράγοντες για την επιλογή ενός επαγγέλματος…

Μια τρίτη βασική παράμετρος είναι ο τόπος εργασίας. Σήμερα με την παγκοσμιοποίηση, η μετακίνηση και η διαμονή σε τόπο διαφορετικό από εκείνον, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε κανείς, είναι όχι απλώς πιθανότητα, αλλά σε μερικά επαγγέλματα αποτελεί βεβαιότητα. Για παράδειγμα, δεν μπορεί κανείς να θέλει να γίνει σχεδιαστής αυτοκινήτων και να περιμένει να βρει δουλειά στην Ελλάδα. Επιπλέον, υπάρχουν επαγγέλματα (όπως συμβαίνει σε ορισμένα στελέχη επιχειρήσεων) που απαιτούν συχνά ταξίδια, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Αυτά ακούγονται πολύ όμορφα και δελεαστικά, αλλά θα πρέπει κανείς να λάβει υπόψη του ότι είναι ταξίδια εργασίας και όχι τουρισμού και ότι από κάποια στιγμή και μετά είναι πιθανό να οδηγήσουν σε κόπωση.

Δρ. Μιχάλης Κατσιμίτσης

 

ΚΕΙΜΕΝΟ 2

EKEINOI ΠΟΥ ΒΡΗΚΑΝ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ…

Όταν ένας άνθρωπος, στην επαγγελματική και κοινωνική του ζωή, εργάζεται σύμφωνα με τις δυνάμεις, τις διαθέσεις και τις βλέψεις του, όταν επομένως ό,τι λέγει και ό,τι πράττει βρίσκεται σε αρμονία με τον εσώτερο εαυτό του και με τους (μικρούς ή μεγάλους) σκοπούς που έχει τάξει στη ζωή του, αυτός και στον κάματο αντέχει και στη φθορά: δεν αρρωσταίνει, δε λυγίζει, δε γερνάει – είναι πάντοτε ακμαίος, εύθυμος, νέος.

Για να βεβαιώσουμε αυτή τη γνώμη, δε χρειάζεται μεγάλες αναλύσεις. Αρκεί η απλή παρατήρηση των περιπτώσεων που μας προσφέρονται κάθε μέρα στο άμεσο περιβάλλον μας, για να μας πείσει. Ποιοι άνθρωποι απ’ αυτούς που μας τριγυρίζουν είναι πιο δραστήριοι, πιο αισιόδοξοι, πιο ζωντανοί; – Εκείνοι που βρήκαν το δρόμο τους. Δηλαδή εκείνοι που πέτυχαν να δώσουν σ’ αυτό το μέρος της ύπαρξης που καλύπτεται από την κοινωνική ζωή (και στον άντρα – τώρα τελευταία και στη γυναίκα – το επάγγελμα κατέχει το μεγαλύτερο χώρο αυτής της περιοχής) περιεχόμενο σύμφωνο με τον εσωτερικό τους κόσμο: με τις επιθυμίες, τις προσδοκίες, τις φιλοδοξίες τους. Τους βλέπεις να τσακίζονται στη δουλειά όλη τη ημέρα, να περιορίζουν στο ελάχιστο τον ύπνο, την ανάπαυση, την ψυχαγωγία τους, και όμως ποτέ να μη δυσανασχετούν, να μην καταπονούνται, να μην αποθαρρύνονται από τα εμπόδια ή να απελπίζονται από τις μικροαποτυχίες, αλλά να έχουν πάντα το χαμόγελο στα χείλη, τη χαρά και την πίστη στην καρδιά, έτοιμοι κάθε φορά που δυσκολεύεται η πορεία τους από κάποια ατυχία, να ξαναρχίζουν το έργο τους με κέφι, με ενθουσιασμό, με αυτοπεποίθηση. Απορείς που βρίσκουν οι άνθρωποι αυτοί τα αποθέματα της δραστηριότητας, και ιδίως τα κεφάλαια της αισιοδοξίας, που ξοδεύονται χωρίς να λιγοστεύουν. Και θαυμάζεις την ευθυμία, τη φρεσκάδα, τα νιάτα τους – ακόμη και σε προχωρημένη ηλικία. Το  μυστικό τους (χάρισμα ακριβό και αναντικατάστατο) είναι η εσωτερική τους αρμονία: λέγουν και πράττουν εκείνο που έχουν μέσα στην ψυχή τους, μικρό ή μεγάλο, αδιάφορο. Δε φορούν μάσκα, δεν υποκρίνονται, δεν πιστεύουν άλλα από αυτά που λέγουν, ούτε κάνουν εκείνα που μέσα τους αποστρέφονται ή αντιπαθούν. Μαραγκοί είναι; Την αγαπούν την τέχνη τους και την ασκούν με όρεξη. Παπάδες είναι; Πιστεύουν στο λειτούργημά τους και το υπηρετούν με ευχαρίστηση. Γιατροί είναι; Τους εμπνέει η εργασία τους, την προσέχουν, τη χαίρονται. Πολιτικοί είναι; Βρίσκονται στην παράταξη που μάχεται για τα ίδια ιδανικά, μιλούν την ίδια γλώσσα με τους συμπολεμιστές τους και για τούτο είναι πάντα έτοιμοι για κόπους και θυσίες. Πώς να λυγίσουν, πώς να φθαρούν, πώς να γεράσουν τέτοιοι άνθρωποι;

Κοιτάξτε έπειτα τους άλλους, τους δυσαρμονικούς, εκείνους που κουβαλούν μέσα τους τη διάσταση, την αντίφαση, την ασυναρτησία. Για αλλού ξεκίνησαν και αλλού βρέθηκαν. Καλώς ή κακώς πίστεψαν ότι ήσαν καμωμένοι για κάτι άλλο, ότι είχαν τις ικανότητες που χρειάζονται  για να κερδίσουν χρήματα, ν’ αποκτήσουν υπόληψη, να διακριθούν στην τέχνη, στην επιστήμη, στην πολιτική, αλλά ο δρόμος που πήραν (αιτία η ολιγωρία, η ανάγκη ή η σύμπτωση) τους απομάκρυνε από τις επιθυμίες και τα όνειρά τους. Και τώρα, υποχρεωμένοι να βγάλουν το ψωμί τους ή να κρατήσουν μια δαπανηρή θέση κοινωνική που δεν μπορούν να την εγκαταλείψουν, αναγκάζονται να ασκούν ένα επάγγελμα που τους ενοχλεί ή να παίζουν ένα ρόλο που δεν τους πάει ή να διακηρύττουν πράγματα που δεν τα πιστεύουν. Αυτή η δυσαρμονία έχει ως αποτέλεσμα να χάνουν τα αντιστύλια τους, τον άξονα της υπόστασής τους και να γίνονται μεμψίμοιροι, βαρύθυμοι, κακεντρεχείς. Αρρωσταίνουν. Και αρρωσταίνουν όχι μόνο ψυχικά, αλλά και σωματικά. (Πολύ συχνά λησμονούμε ότι τα δύο αυτά στοιχεία πάνε μαζί). Και γι’ αυτό βαδίζουν με κεφάλι σκυφτό, με καρδιά κλειστή, σκοτεινή, δίχως χαρά, δίχως καλοσύνη (και αυτά πάνε μαζί). Θέλγητρα δεν έχει γι’ αυτούς η ζωή, κουράζονται εύκολα, γερνάνε γρήγορα. Γιατί μέσα τους δεν υπάρχει δύναμη, φως, αρμονία. Αλλά διχασμός, τύψεις, ερημία.

(Ε. Παπανούτσος, Πρακτική Φιλοσοφία )

 

ΚΕΙΜΕΝΟ 3

Ο Ρόμπερτ Φρόστ είναι ένας από τους σημαντικότερους Αμερικανούς ποιητές του 20ου αιώνα και τιμήθηκε τέσσερις φορές με το βραβείο Πούλιτζερ. Σε ένα από τα πιο γνωστά του ποίηματα «Ο δρόμος που δεν πήρα», ο ποιητής στέκεται σε μια διχάλα και έχει να διαλέξει ανάμεσα σε δύο δρόμους.

Ο δρόμος που δεν πήρα

Σ’ ένα κιτρινισμένο δάσος ήταν ένα σταυροδρόμι, και εγώ
Λυπόμουν που να πάρω και τους δυό τους δρόμους δε γινόταν,
Γιατί ένας ταξιδιώτης ήμουν, στάθηκα πολύ καιρό
Και κάτω κοίταζα τον ένα ως το μακρυνό
Σημείο που έγερνε και μέσα στα χαμόκλαδα χανόταν.

Ύστερα, δίκαια κι ωραία, πήρα, αποφασισμένος,
Τον άλλο δρόμο, κι ίσως να ήτανε και τυχερό
Μια κι ήτανε απάτητος, χορταριασμένος·
Αν και εκεί μπροστά μου ήτανε φθαρμένος·
Στην αρχή τους ήταν όμοιοι και οι δυό.

Όμοιοι απλώνονταν μπροστά μου εκείνο το πρωί
Στα φύλλα επάνω ούτε βήμα δε φαινόταν να’ χει κάνει πίσω.
Ώ ! άφησα τον πρώτο για μια άλλη μέρα ! Επειδή
Όμως ήξερα πως ο ένας δρόμος σε άλλον οδηγεί
Αμφέβαλλα αν ποτέ μου θα μπορούσα να γυρίσω πίσω.

Σε κάποιο τόπο θα το λέω μετά από καιρό
Αναστενάζοντας χρόνια και χρόνια μετά:
Πως σ’ ένα δάσος ήταν ένα σταυροδρόμι, κι εγώ –
Πήρα τον δρόμο τον λιγότερο πεπατημένο, κι αυτό
Έκανε όλη τη διαφορά.

Ρόμπερτ Φροστ

 

Παρατηρήσεις:

Θέμα Α

 Να γράψετε σε 50-60 λέξεις τους  παράγοντες στην επιλογή επαγγέλματος σύμφωνα με το συγγραφέα του Κειμένου1 .

Μονάδες 15

 

Θέμα Β

Β1. Στη δεύτερη  παράγραφο του κειμένου 1 να παρουσιάσετε την οργάνωση του επιχειρήματος.

Μονάδες 10 

Β2. .Να παρατηρήσετε στη δεύτερη παράγραφο του  κείμενου 2 τη χρήση της περιγραφής ως μέσο πειθούς. Σε ποιο θέμα επικεντρώνεται ο συγγραφέας με την περιγραφή και τι επιδιώκει να αποδείξει;

Μονάδες 15

Β3α. Ποιο πρόσωπο χρησιμοποιεί ο αρθρογράφος στην πρώτη παράγραφο του κειμένου 1  και γιατί; Να μετασχηματίσετε το κείμενο, χρησιμοποιώντας το  β ενικό πρόσωπο. Τι αλλάζει ως προς το ύφος;

Μονάδες 7

β. Να αντικαταστήσετε καθεμία από τις   υπογραμμισμένες λέξεις του κειμένου 2 με μία συνώνυμη, προκειμένου να προσδώσετε στο επίπεδο λόγου μεγαλύτερη επισημότητα.

Μονάδες 8

 

ΘΕΜΑ Γ

Ποιο είναι, κατά τη γνώμη σας, το θέμα του ποιήματος  ; Να γράψετε το ερμηνευτικό σας σχόλιο, τεκμηριώνοντάς το με τουλάχιστον τρεις (3) κειμενικούς δείκτες . Στο παρόν ποίημα το ποιητικό υποκείμενο επέλεξε «τον δρόμο τον λιγότερο πεπατημένο». Εσείς ,όσον αφορά τις επαγγελματικές επιλογές σας , ποιο δρόμο θα ακολουθούσατε και γιατί; (150-200 λέξεις).

Μονάδες 15

 

ΘΕΜΑ Δ

Συμμετέχετε σε ένα μαθητικό συνέδριο με θέμα «τον επαγγελματικό προσανατολισμό» . Ως εκπρόσωπος του σχολείου σας αναλαμβάνετε να εκφωνήσετε μία ομιλία με θέμα : «ποια είναι τα οφέλη που έχει για το άτομο η ορθή επιλογή επαγγέλματος και με ποιο τρόπο  μπορεί το σχολείο να συμβάλλει σε αυτή» .

 (350 – 400 λέξεις)

Μονάδες 30

Τρίτη 8 Μαρτίου 2022

αρχαια ελληνικά μετάφραση 22-23

22-23

  Καθώς έμπαιναν στην πόλη τους περικύκλωσε πλήθος κόσμου, επειδή φοβόταν μήπως είχαν επιστρέψει άπρακτοι· γιατί δεν χωρούσε πια άλλη αναβολή, καθώς ήταν πολλοί αυτοί που πέθαιναν από την πείνα. Την επόμενη μέρα οι πρέσβεις ανακοίνωσαν με ποιους όρους οι Λακεδαιμόνιοι θα έκαναν την ειρήνη· και εξ ονόματός τους μίλησε ο Θηραμένης που υποστήριξε ότι πρέπει να αποδεχτούν τους όρους των Λακεδαιμονίων και να γκρεμίσουν τα τείχη. Μερικοί διαφώνησαν μαζί του, οι περισσότεροι όμως επιδοκίμασαν τις προτάσεις του και αποφασίστηκε να δεχτούν την ειρήνη. Μετά από αυτά ο Λύσανδρος κατέπλευσε στον Πειραιά και οι εξόριστοι επέστρεψαν στην Αθήνα και πανηγυρίζοντας υπό τον ήχο των αυλών, άρχισαν με μεγάλη προθυμία να γκρεμίζουν τα τείχη, γιατί θεωρούσαν ότι εκείνη η μέρα ήταν η πρώτη της ελευθερίας στην Ελλάδα.


Τετάρτη 2 Μαρτίου 2022

ΑΡΧΑΙΑ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ 16-24

 ]Λύσανδρος δὲ τοῖς ἐφόροις ἔπεμψεν ἀγγελοῦντα μετ’ ἄλλων Λακεδαιμονίων Ἀριστοτέλην, φυγάδα Ἀθηναῖον ὄντα, ὅτι ἀποκρίναιτο Θηραμένει ἐκείνους κυρίους εἶναι εἰρήνης καὶ πολέμου. [19] Θηραμένης δὲ καὶ οἱ ἄλλοι πρέσβεις ἐπεὶ ἦσαν ἐν Σελλασίᾳ, ἐρωτώμενοι δὲ ἐπὶ τίνι λόγῳ ἥκοιεν εἶπον ὅτι αὐτοκράτορες περὶ εἰρήνης, μετὰ ταῦτα οἱ ἔφοροι καλεῖν ἐκέλευον αὐτούς. Ἐπεὶ δ’ ἧκον, ἐκκλησίαν ἐποίησαν, ἐν ᾗ ἀντέλεγον Κορίνθιοι καὶ Θηβαῖοι μάλιστα, πολλοὶ δὲ καὶ ἄλλοι τῶν Ἑλλήνων, μὴ σπένδεσθαι Ἀθηναίοις, ἀλλ’ ἐξαιρεῖν.

Μετάφραση: Ο Λύσανδρος έστειλε στους εφόρους, μαζί με άλλους Λακεδαιμονίους, τον Αριστοτέλη, ο οποίος ήταν Αθηναίος εξόριστος, για να τους ενημερώσει ότι απάντησε στο Θηραμένη πως αυτοί είχαν τη δικαιοδοσία να αποφασίζουν για πόλεμο και ειρήνη. Όταν, λοιπόν, ο Θηραμένης και οι άλλοι πρέσβεις έφτασαν στη Σελλασία και τους ρώτησαν για ποιο λόγο είχαν έρθει, αυτοί απάντησαν ότι είχαν έρθει με απόλυτη πληρεξουσιότητα να διαπραγματευτούν την ειρήνη. Τότε οι έφοροι διέταξαν να τους καλέσουν στη Σπάρτη. Όταν έφτασαν εκεί συγκάλεσαν συνέλευση, στην οποία και άλλοι πολλοί από τους Έλληνες, προπάντων όμως οι Κορίνθιοι και οι Θηβαίοι αντιπρότειναν να μην συνθηκολογήσουν με τους Αθηναίους, αλλά να τους αφανίσουν.

[20]Λακεδαιμόνιοι δὲ οὐκ ἔφασαν πόλιν Ἑλληνίδα ἀνδραποδιεῖν μέγα ἀγαθὸν εἰργασμένην ἐν τοῖς μεγίστοις κινδύνοις γενομένοις τῇ Ἑλλάδι, ἀλλ’ ἐποιοῦντο εἰρήνην ἐφ’ ᾧ τά τε μακρὰ τείχη καὶ τὸν Πειραιᾶ καθελόντας καὶ τὰς ναῦς πλὴν δώδεκα παραδόντας καὶ τοὺς φυγάδας καθέντας τὸν αὐτὸν ἐχθρὸν καὶ φίλον νομίζοντας Λακεδαιμονίοις ἕπεσθαι καὶ κατὰ γῆν καὶ κατὰ θάλατταν ὅποι ἂν ἡγῶνται.[21] Θηραμένης δὲ καὶ οἱ σὺν αὐτῷ πρέσβεις ἐπανέφερον ταῦτα εἰς τὰς Ἀθήνας.
Μετάφραση: Οι Λακεδαιμόνιοι, όμως, αρνήθηκαν να υποδουλώσουν πόλη ελληνική, η οποία είχε προσφέρει πολύ μεγάλες υπηρεσίες στην Ελλάδα, όταν διέτρεχε τον έσχατο κίνδυνο. αλλά ήταν διατεθειμένοι να συνάψουν ειρήνη υπό τον όρο οι Αθηναίοι, αφού γκρεμίσουν τα Μακρά τείχη και τα τείχη του Πειραιά και παραδώσουν όλα τα πλοία τους, εκτός από δώδεκα και φέρουν πίσω τους εξόριστους, έχοντας τους ίδιους εχθρούς και φίλους με τους Λακεδαιμονίους να ακολουθούν αυτούς και στη στεριά και στη θάλασσα, όπου τους οδηγούν αυτοί. Ο Θηραμένης και οι πρέσβεις που ήταν μαζί του επέστρεψαν με αυτούς τους όρους στην Αθήνα.

[22] Εἰσιόντας δ’ αὐτοὺς ὄχλος περιεχεῖτο πολύς, φοβούμενοι μὴ ἄπρακτοι ἥκοιεν· οὐ γὰρ ἔτι ἐνεχώρει μέλλειν διὰ τὸ πλῆθος τῶν ἀπολλυμένων τῷ λιμῷ. Τῇ δὲ ὑστεραίᾳ ἀπήγγελλον οἱ πρέσβεις ἐφ’ οἷς οἱ Λακεδαιμόνιοι ποιοῖντο τὴν εἰρήνην· προηγόρει δὲ αὐτῶν Θηραμένης, λέγων ὡς χρὴ πείθεσθαι Λακεδαιμονίοις καὶ τὰ τείχη περιαιρεῖν. Ἀντειπόντων δέ τινων αὐτῷ, πολὺ δὲ πλειόνων συνεπαινεσάντων, ἔδοξε δέχεσθαι τὴν εἰρήνην.[23] Μετὰ δὲ ταῦτα Λύσανδρός τε κατέπλει εἰς τὸν Πειραιᾶ καὶ οἱ φυγάδες κατῇσαν καὶ τὰ τείχη κατέσκαπτον ὑπ’ αὐλητρίδων πολλῇ προθυμίᾳ, νομίζοντες ἐκείνην τὴν ἡμέραν τῇ Ἑλλάδι ἄρχειν τῆς ἐλευθερίας.
Μετάφραση: Καθώς έμπαιναν στην πόλη τους περικύκλωσε πλήθος κόσμου, επειδή φοβόταν μήπως είχαν επιστρέψει άπρακτοι· γιατί δεν χωρούσε πια άλλη αναβολή, καθώς ήταν πολλοί αυτοί που πέθαιναν από την πείνα. Την επόμενη μέρα οι πρέσβεις ανακοίνωσαν με ποιους όρους οι Λακεδαιμόνιοι θα έκαναν την ειρήνη· και εξ ονόματός τους μίλησε ο Θηραμένης που υποστήριξε ότι πρέπει να αποδεχτούν τους όρους των Λακεδαιμονίων και να γκρεμίσουν τα τείχη. Μερικοί διαφώνησαν μαζί του, οι περισσότεροι όμως επιδοκίμασαν τις προτάσεις του και αποφασίστηκε να δεχτούν την ειρήνη. Μετά από αυτά ο Λύσανδρος κατέπλευσε στον Πειραιά και οι εξόριστοι επέστρεψαν στην Αθήνα και πανηγυρίζοντας υπό τον ήχο των αυλών, άρχισαν με μεγάλη προθυμία να γκρεμίζουν τα τείχη, γιατί θεωρούσαν ότι εκείνη η μέρα ήταν η πρώτη της ελευθερίας στην Ελλάδα.

Stars

  Καλή αρχή αστέρια μου!!!!! Θεματική ΕνότηταΚύρια Στοιχεία & Χαρακτηριστικά Βιογραφία • Καταγωγή από πλούσια αριστοκρατική οικογένεια τ...