ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ

ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΓΡΑΜΜΕΝΟΥ 

ποίημα από τη συλλογή ΓΡΑΦΗ ΣΕ ΜΕΛΑΝΟΜΟΡΦΟ

Αρνιέμαι

Σαν πρώτα  δεν θα απλώσω τα χέρια μου

στον ήλιο

παρακαλώντας τα χαλίκια στην πίσω αυλή

του παλατιού, κοντά μου να σε φέρουν.

Έπλαθα χνώτα μικρά

σαν σύννεφα

πότε καράβια με σκαλισμένη πλώρη

πότε μαχαίρια με λάμα αστραφτερή

να κόβουν τα σταφύλια

κόκκινα για το κρασί το ξακουστό

των Ατρειδών

Αιμάτινο να στάζει στα αγριωπά τα γένια σου

να θέλει να ξεφύγει

Το  θέλω

και

το πρέπει

μια άβυσσος απύθμενη

Ποτές  όμως

ποτές, δεν φάνηκες απόγιομα στο σπίτι

με ένα καινούριο φόρεμα ή

ένα στολίδι  για  το κρυμμένο στήθος μου

Ποτές  ένα απόβροχο δεν μου ’μαθες

παράξενα ονόματα φυτών:

να ο σμίλαξ,

να η αλθαία,

να η  χειρωνιά .

Θες τώρα αντί φιλιά,  καράβια

στο λαιμό μου να κρεμάσεις .

Η Ιφιγένεια  είμαι

μα αρνιέμαι.